zdjecie-kenijski-apartheidSłowo apartheid (z języka Afrikaans – segregacja) kojarzy nam się z opresyjnym systemem, który w latach 1948-1994 obowiązywał w Republice Południowej Afryki (do 1961 roku Związku Południowej Afryki) oraz do początku lat osiemdziesiątych w Rodezji Południowej (dzisiejszym Zimbabwe). Segregacja i dyskryminacja na tle rasowym miała miejsce także w latach czterdziestych i pięćdziesiątych w Kenii, a jej bezpośrednim rezultatem było powstanie Mau-Mau, które wybuchło jesienią 1952 roku i zostało krwawo stłumione na początku 1960 roku.

Od drugiej połowy XIX wieku Brytyjska Kompania Afryki Wschodniej zaczęła zajmować żyzne ziemie położone w centralnej części kraju, należące do Kikuju. Budowa linii kolejowej z Mombasy do Jeziora Wiktorii i do Ugandy, która przechodziła przez południowe ziemie Kikuju, wpłynęła na zintensyfikowanie osadnictwa Brytyjczyków. Większość z nich stanowiła część angielskiej arystokracji, dzięki czemu w latach dwudziestych Kenia została proklamowana kolonią. Tereny osadnicze, zyskały nazwę: Białych Wzgórz i rozciągały się na obszarze stu dziewięćdziesięciu kilometrów kwadratowych. Osadnicy otrzymali dzierżawy na dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć lat, a rdzenni mieszkańcy tych terenów – Kikuju mogli nadal użytkować niewielkie działki w zamian za nieodpłatną lub niskopłatną pracę na farmach Brytyjczyków.

Stosunki między osadnikami i rdzennymi mieszkańcami Kenii były opisywane w brytyjskiej literaturze tego okresu. Do „perełek” należy „Pożegnanie z Afryką” Karen Blixen, której późniejsza ekranizacja rozsławiła powieść na całym świecie.

Od 1944 roku nowy gubernator Kenii, Philip Mitchell zaczął budować społeczeństwo wielorasowe, w którym przedstawiciele różnych ras i grup etnicznych mieli harmonijnie współżyć. W rzeczywistości zastosowane narzędzia inżynierii społecznej w niewielkim stopniu upodmiotowiły rdzennych mieszkańców Kenii, przyznając większość władzy białym osadnikom. W przestrzeni publicznej miast wprowadzano również segregację rasową wyznaczając oddzielne miejsca dla białych i czarnych ich mieszkańców.  Polityka osadnicza, nowe przepisy dzielące mieszkańców Kenii według rasy i grupy etnicznej oraz zwiększona świadomość polityczna weteranów II wojny światowej wpłynęła na radykalizację nastrojów wśród Kikuju i rozpoczęcie przygotowań do zbrojnego oporu. Po zakończeniu powstania Mau-Mau Kenia odzyskała niepodległość.