Kościół etiopski odgrywał rolę narodowotwórczą w historii Etiopii. Patriarcha dokonywał koronacji cesarza. Poszczególni władcy wznosili świątynie na terenie całego kraju (w obrębie granic Aksum). Do najsłynniejszych należą kościoły skalne w Lalibeli klasztory na wyspach jeziora Tana oraz Katedry Świętej Trójcy w Gondarze i w Addis Abebie.

Historia kościoła etiopskiego sięga IV wieku n.e. Dwaj Syryjczycy Fremencjusz i Edezjusz trafili do Etiopii jako rozbitkowie i stali się niewolnikami ówczesnego władcy. Zdobyli wpływy w Aksum. W 340r. Fremencjusz ochrzcił Ezanę (następcę tronu), a chrześcijaństwo stało się religią państwową.

Od czasów starożytnych patriarchowie Aleksandrii sami wyznaczali metropolitę Etiopii, zwanego Abuna. Dopiero w 1951 roku duchowieństwo etiopskie i laikat po raz pierwszy wybrali własnego metropolitę etiopskiego. W 1959 roku patriarchat koptyjski uznał niezależność Kościoła Etiopskiego podnosząc rangę jego zwierzchnika do godności patriarchy.

Wielowiekowa izolacja kościoła etiopskiego sprzyjała utrwaleniu się w nim przeżytków wierzeń rodzimych. Chrześcijanie etiopscy wierzą w istnienie złych duchów, działalność amuletów ochronnych, a księża i mnisi odprawiają egzorcyzmy. Świątynie budowane są na planie kola, które przypominają duże mieszkalne chaty. Istnieje kult przodków, wiele świąt kościelnych i rozwinięty kult Matko Boskiej oraz bogata liturgia (śpiew, muzyka, taniec).

Współczesna Etiopia jest krajem wielowyznaniowym. Drugą religią pod względem liczby wiernych jest islam (wyznawany głównie na wschodzie kraju przez grupę Oromo). Znaczenie kościoła etiopskiego maleje także ze względu na postępującą laicyzację (wyraźne oddzielenie państwa od kościoła) oraz ateizację społeczeństwa (szczególnie w dużych ośrodkach miejskich). Pomimo tych przemian, dziedzictwo materialne kościoła etiopskiego jest tak ogromne, że jeszcze długo będzie on kształtował tożsamość narodową Etiopczyków.