Ze względu na to, że obchodzimy dziś Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków chciałabym opowiedzieć Wam o najpopularniejszych zabytkach  świata.  Ich wybór jest bardzo trudny, bo jest ich na świecie naprawdę wiele, więc aż trudno wybrać siedem z nich, ale postaram się podołać temu zadaniu:

piramidyWielkie Piramidy

Wielkie Piramidy w Egipcie są zaliczane do siedmiu cudów świata starożytnego, wznoszą się na płaskowyżu w Gizie. Każda z piramid na początku swoich dziejów za panowania faraonów Cheopsa, Chefrena i Mykerynosa, pokryta była warstwą gładkiego białego wapienia, a piramidony ze szczerego złota skierowane ku niebu. Piramidy były wspólnym osiągnięciem całego narodu. Ludzie pracujący przy budowie piramid wierzyli, że łączą się ze słoneczną przemianą władcy, wierząc że będzie im dane za ten czyn godne życie wieczne. Z trzech piramid, piramida Cheopsa jest największa. Piramida wewnątrz składała się z wielu korytarzy i komnat, które prowadzą do komory grobowej. Boki piramidy Cheopsa są ustawione zgodnie z kierunkami świata. W sąsiedztwie piramidy znajduje się druga co do wielkości – Piramida Chefrena, syna Cheopsa. Stoi ona w linii prostej ze Sfinksem, czego powodem są spekulacje jakoby twarz Sfinksa należała właśnie do tego faraona. Trzecia i ostatnia piramida w Gizie to Piramida Mykerynosa, syna Chefrena – najmniejsza z trzech Wielkich Piramid. Od 1979 r. piramidy w Gizie należą do Listy Światowego Dziedzictwa UNESCO.

AkropolAkropol

Ateński Akropol położony jest na wapiennym wzgórzu. Już w czasach mykeńskich na wzgórzu zbudowano cytadelę. W późniejszym okresie Akropol stał się miejscem kultu, greckich bogów. Świątynie zbudowane w okresie archaicznym zostały zniszczone podczas wojen perskich. W czasie odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa (wybitny ateński polityk, reformator ateńskiej demokracji) powstał tu kompleks świątyń zawierających: Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy i Propyleje.  Odbudowę Akropolu, Perykles zlecił Fidaszowi.  Akropol po dziś jest jedną z największych atrakcji turystycznych Grecji, którą co roku odwiedzają tysiące turystów.

Abu SimbelŚwiątynia Abu Simbel

Ramzes II, zwany Wielkim to najbardziej znany Faron Nowego Państwa. Panował na ziemiach Egiptu około 60 lat. Zmarł w wieku 92 lat. Ten wielki faraon rozszerzył swoją władzę na południe do Nubii, gdzie wzniósł siedem świątyń. Na ścianie urwiska wykuł jedną z najpiękniejszych na terenach południowego Egiptu świątyń. Jest nietypowo wydrążona w skale, a z niej wyrastają dwie pary dwudziesto metrowych posągów Ramzesa II. Niestety jeden z nich stracił głowę w wyniku trzęsienia ziemi. Świątynia ta powstał dla czczenia faraona. Głowy posągów ozdobione są podwójnymi koronami z ureusami. Do głowy króla przyprawione są sztuczne brody (w taki sposób przedstawiano władców z okresu Nowego Państwa). Pod stopami faraona widać wrogów Egiptu. W ten sposób pokazał, że niszczy swoich wrogów na wieki. Między stopami siedzącego władcy możemy dostrzec posągi Nefertari, jego ukochanej żony, której poświęcił świątynie usytuowaną nie opodal.

PetraJordańska Petra

Obecnie w Petrze znajdziemy ruiny miasta Nabatejczyków (starożytny lud pochodzenia semickiego). Miasto położone jest w skalnej dolinie, do której dostać się można przez wąską drogę wśród skał (wąwóz As-Sik). Petra słynie na cały świat z budowli wykutych w skałach. Do najpopularniejszych budowli Petry należy, El Khazneh Faraoun. Nazywany przez Beduinów również Skarbcem Faraona. Wykuta w skale piętrowa budowla powstała ok. I-II w.n.e. Jest sztandarowym zabytkiem Petry, nie da się odwiedzić miasta bez zwiedzenia właśnie El Khazneh Faraoun. Niestety do dnia dzisiejszego nie został wyjaśniony powód powstania tej budowli, chociaż coraz częściej słyszy się, że był to grobowiec jednego z władców Petry, a nie świątynia. Na ternie Petry może zwiedzić również wielki zespół Grobowców Królewskich oraz amfiteatr, który jest jednym z największych obiektów w Petrze. Mógł pomieścić od 6 do 10 000 widzów.

KoloseumKoloseum

Koloseum, znak rozpoznawczy Rzymu i ucieleśnienie jego dawnej świetności. Zabytek ten nazywa się właściwie Amfiteatrem Flawiuszów. Jego budowę rozpoczął cesarz Wespazjan, a skończyli jego synowie w I wieku po Chrystusie. Z racji tego, że Flawiusze byli nową dynastią, robili wszystko, by pozyskać sobie sympatię ludu. Jednym z takich działań była budowa amfiteatru, który mógł pomieścić 50 tys. widzów. Popularna nazwa „Koloseum” pochodzi nie od rozmiarów, ale od stojącego niegdyś w pobliżu 40-metrowego Kolosa – brązowego posągu Nerona (co ciekawe posąg znikł bez śladu po najeździe Gotów). Na jego miejscu znajduje się dziś kępa drzew przy Via dei Fiori Imperiali.

Amfiteatr był pierwotnie areną do walk gladiatorów. Patrząc na dzisiejsze ruiny sceny można zauważyć, że nie tylko naokoło, ale i po środku niej znajduje się system korytarzy. Oczywiście pierwotnie arenę pokrywała nawierzchnia, na której toczyły się walki. W korytarzach mieściły się przejścia dla gladiatorów, klatki dla zwierząt oraz dźwigi wnoszące je na scenę. Na krańcach dłuższej osi (budowla stoi na planie elipsy) znajdowały się dwie bramy – jedną wkraczali na arenę gladiatorzy, drugą wynoszono ciała poległych. 80 wyjść na poziomie parteru umożliwiało sprawne opuszczenie „Koloseum” w ciągu 10 minut!

Tadź MahalTadź Mahal

To chyba jedna z najsłynniejszych budowli wybudowanych ku czci miłości J. Tadź Mahal to indyjskie mauzoleum, wybudowane na rozkaz Szahdżahana z dynastii Wielkich Mogołów. Budowla powstała ku czci ukochanej żony cesarza Mumtaz Mahal, która zmarła przedwcześnie przy porodzie. Mauzoleum nazywane jest czasem Świątynią Miłości.  Legenda głosi, że po śmierci małżonki cesarz osiwiał w jeden dzień, a po ukończeniu budowy Tadź Mahal nakazał obcięcie kciuków wszystkim robotnikom, by już nigdy nie mogli stworzyć podobnego dzieła.

Koloseum w El-Jem w Tunezji

Jest to największa atrakcja miasta wzniesiona z inicjatywy cesarza Gordiana w III wieku. Po Koloseum w Rzymie i Kapui jest to największy i najlepiej zachowany obiekt tego typu. Jego wymiary są imponujące: 149 metrów długości, 124 metry szerokości, 36 metrów wysokości. W czasach świetności mógł pomieścić widownię liczącą 30 tys. ludzi! Jedna ze ścian nie przetrwała do czasów obecnych. Nie jest to jednak efekt upływającego czasu. Ścianę koloseum zburzono w 1695 roku, gdy spróbowano odkryć kryjówkę dysydentów przeciwko Osmanom.