Większość osób zapytana z kim lub z czym kojarzy im się wyspa Mílos, z pewnością odpowiedziałaby, że z posągiem Wenus. Jest to oczywiście jak najbardziej uzasadnione skojarzenie. Słynny posąg, jedna z najbardziej znanych starożytnych rzeźb znajduje się obecnie w Muzeum w Luwrze. Rzeźba, chociaż jest znana jako Wenus przedstawia grecką boginię miłości Afrodytę. Została znaleziona na wyspie w 1820 roku przez jednego z miejscowych pasterzy, a później kupiona przez Markiza de Riviere, francuskiego dyplomatę w Turcji. W momencie znalezienia rzeźba posiadała ręce, które prawdopodobnie uległy zniszczeniu podczas długiej podróży morskiej. W Muzeum Archeologicznym w stolicy wyspy znajduje się jedynie kopia słynnego posągu. Licząc na przychylność starożytnej bogini miłości, Mílos odwiedzana jest chętnie przez pary darzących się uczuciem ludzi, stąd określana jest często wyspą zakochanych.
Wulkaniczna genealogia wyspy przysporzyła jej wielu profitów. Już w czasach starożytnych wykorzystywano bogactwo surowców mineralnych, znajdujących się na Mílos. Mieszkańcy wyspy korzystali z jej licznych dobrodziejstw, takich jak obsydian. Ta skała pochodzenia wulkanicznego była doskonałym materiałem służącym do wyrobu narzędzi i broni. Poza obsydianem wykorzystywano również inne, występujące na wyspie minerały takie jak kaolin, perlit, baryt. Za sprawą mineralnych skarbów, Mílos miała w starożytności znaczącą pozycję wśród wysp archipelagu cykladzkiego. Górniczą historię wyspy przybliża Muzeum Górnictwa znajdujące się w miejscowości Adámas, głównym porcie Mílos. Na pierwszym piętrze znajdują się gabloty, w których wyeksponowano skały i minerały występujące na Mílos. Można również zobaczyć stare narzędzia górnicze i mapy geologiczne. Górnicza działalność pozostawiła swoje ślady w krajobrazie. Na wschodnim wybrzeżu wyspy, w okolicach plaży Paleorema aż do 1956 roku działała kopalnia siarki, która zapewniała utrzymanie wielu mieszkańcom wyspy. Współcześnie opuszczone i częściowo zrujnowane urządzenia górnicze stanowią raczej przygnębiający widok.
Plemiona Dorów osiedliły się na wyspie około 1000 roku p.n.e. W tamtym okresie powstała nowa osada Klíma. Wiadomo również, że mieszkańcy Mílos walczyli również z Persami w bitwie pod Salaminą.
W okresie rzymskim powstały na Mílos nowe budowle, takie jak starożytny teatr i inne obiekty użyteczności publicznej. Swoją obecność na wyspie zaznaczyli chrześcijanie. Unikatem na skalę krajową są znajdujące się na wyspie wczesnochrześcijańskie katakumby, które datowane są na okres od I do V wieku naszej ery. Katakumby na Mílos były używane przez pierwszych chrześcijan, najpierw jako miejsce pochówku, a później także jako miejsce kultu i schronienia. Katakumby na Mílos są uważane za najważniejszy zabytek wczesnego chrześcijaństwa w całej Grecji. Znajdują się w pobliżu miejscowości Trypití i Klíma. Szacuje się, że pochowano w nich około 2 tysiące ciał. Na ścianach nadal widoczne są napisy i symbole pierwszych chrześcijan, chociaż znaczna ich części uległa zniszczeniu. Dla zwiedzających udostępniono jedynie niewielki ich fragment. W sąsiedztwie grobowców znajdują się ruiny antycznego miasta Mílos. Stąd również blisko do malowniczej osady rybackiej Klíma.
Innym przejawem i pamiątką wulkanicznej przeszłości wyspy są liczne gorące źródła, o których informują nas napotykane po drodze znaki.