Kolejnym emblematycznym elementem święta jest odpowiedni strój, który zakładają praktycznie wszyscy, od niemowląt po osoby w sędziwym już wieku. Andaluzyjczycy lubią swój regionalny i są z niego dumni, co widać. Korzystają z każdego nadarzającego się wydarzenia, żeby się nim pochwalić. Kobiety przywdziewają na tę okazję najpiękniejsze suknie, które aż krzyczą kolorami, od jaskrawej czerwieni po cytrynową żółć. Materiały, z których szyje się suknie, często specjalnie na święto, zaskakują wielością wzorów. Grochy, groszki, kwiatki, ciapki, wzory geometryczne, większe lub mniejsze, w zależności od obowiązującej mody w danym sezonie. Bo trzeba zaznaczyć, że w każdym sezonie traje de flamenca zmienia się. W danym roku modniejsze są suknie dłuższe, w innym krótsze, z dużą liczbą falban lub bardziej skromne, szyte z materiałów w grochy, kwiatki lub jednokolorowe. Zwykle osoby, które dysponują większym zasobem kapitału i chcą nadążać na najnowszymi trendami szyją nowy strój każdego roku. Praktycznie na każdym kroku spotyka się w Sevilli sklepy, które sprzedają stroje, oferują materiały lub uszycie na miarę i indywidualne zamówienie. Koszt takiej sukni kształtuje się od kilkuset do grubo ponad tysiąc euro. Można również kupić tańszą wersję lub uszyć sobie we własnym zakresie. Suknia jest długa, opinająca sylwetkę w talii i biodrach, z mnóstwem falban w dolnej części. Rękawy mogą być długie lub krótkie, zwykle również przyozdobione falbanami. Włosy upina się w kok, a na czubek głowy wpina się kwiat, prawdziwy lub zrobiony z materiału. Dodatkową ozdobą i nieodłącznym elementem jest grzebień, który wpina się we włosy za kwiatem. Uszy zdobią długie, kolorowe kolczyki nawiązujące do kolorów sukienki. Całości dopełnia zarzucona na plecy mantyla i wachlarz w dłoni.

U mężczyzn obowiązuje tzw. traje corto, wywodzący się z wiejskiego stroju andaluzyjskiego. Stanowi go marynarka do pasa, krótkie do łydek spodnie eksponujące skórzane buty, biała koszula i kapelusz. Tak ubrani sevillianos przechadzają się uliczkami, paradują konno lub w eleganckich powozach czyli coche de caballo. Bryczki i konie przyozdabia się kwiatami, wstążkami, grzechotkami. Każdego dnia w godzinach południowych odbywa się oficjalny przejazd, w trakcie którego można się zaprezentować i pochwalić.
Święto rozpoczyna się w poniedziałek o północy, iluminacją świetlną bramy wejściowej zwanej portada. Każdego roku portada przybiera nieco inny kształt, odnoszący się do symboliki miasta, jej bogatej historii lub wydarzeń z teraźniejszości. W tym roku brama upamiętniała rocznicę pierwszego opłynięcia Ziemi, wyprawy dowodzonej przez Ferdynanda Magellana. Trzy główne łuki bramy miały barwę niebieską, przypominającą kolor morza. Nad łukami umieszczono trzy koła. Na jednym z nich nakreślono żółtymi liniami kształty statku Victoria, który jako jedyny powrócił z wyprawy. Środkowe największe przedstawiało różę wiatrów, na której umieszczono inicjały Sevilli. W ubiegłym roku upamiętniano setną rocznicę pierwszego lotu samolotu w okolicach Sevilli, który wystartował z miejscowości Tablada w 1910 roku.

Sevillanos przez cały tydzień bawią się dniami i nocami. W casetas odbywają się spotkania, poczęstunki, tańce i śpiewy przy akompaniamencie gitary. Tańczy się sevillanas, które z powodu charakterystycznych gestów, ruchów ramion i wstukiwania rytmu obcasami kojarzą się wszystkim z flamenco. Uliczki między namiotami wypełnia tłum rozbawionych ludzi.

Jedną z głównych przyjemności, której z namiętnością oddają się mieszkańcy Sevilli jest jedzenie. Powietrze przesyca zapach smażonych ryb i kalmarów, które zwykle podaje się na kolację ze znajomymi. Zestaw serwowanych potraw zależy od gospodarzy. Oprócz ryb z pewnością nie brakuje jamón ibérico i innych wędlin oraz tortilla de patatas. Pierwszy dzień ferii nazywany jest tradycyjnie El Pescaito czyli dosłownie rybka. Strumieniami leje się w tych dniach wina: Fino i Manzanilla. Bardzo popularny jest napój alkoholowy – rebujito, który jest mieszanką wina Manzanilla, słodkiego napoju gazowanego typu Sprite oraz dużej ilości lodu. Czasami dodaje się listki mięty.
W trakcie Feria de Abril pracuje się krócej, zwykle dzień pracy kończy się o godzinie 14:00. Niektóre firmy przez dwa lub trzy dni w ogóle nie pracują. Kulminacją święta są wydarzenia przypadające na piątkowy i sobotni wieczór. Zabawa przybiera na sile, a liczba uczestników osiąga maksimum. Tydzień szalonej zabawy kończy się imponującym pokazem fajerwerków. Nieodłącznym elementem święta są również walki byków, odbywające się na Plaza de la Maestranza.