W latach 60-tych, aby wyjść na przeciw przewidywanemu zapotrzebowaniu obywateli Stanów Zjednoczonych na wakacyjne plaże, Meksyk postanowił stworzyć takie miejsca. Wyznaczył pięć najlepiej nadających się na miejscowości wypoczynkowe lokalizacji – Cancun, Ixtapa, Los Labos, Loreto i Huatulco. W 1970 roku zaczęto budować Cancun.
Ciepłe wody Morza Karaibskiego, przepiękne plaże z białym piaskiem, gorące słońce i niewielka odległość od
Półwysep Samana jest zlokalizowany na północno-wschodnim wybrzeżu Dominikany. Górzysty, ciągle jeszcze nieodkryty, porośnięty tropikalną roślinnością i ukrywający jedne z najpiękniejszych plaż na Karaibach ma wiele do zaoferowania turystom.
Samana jest jednym z miejsc, gdzie rozmnażają się humpback whales, czyli wieloryby długopłetowce nazywane też humbakami.
Od 1-go maja 2010 wszyscy turyści odwiedzający Kubę będą musieli wykupić ubezpieczenie zdrowotne w jednej z firm akceptowanych przez rząd kubański. Jeżeli przy przyjeździe na Kubę turysta nie będzie posiadał takiego ubezpieczenia, będzie musiał je wykupić u jednego z lokalnych sprzedawców na lotnisku. Wymogi te stosowane będą również dla obywateli Kuby mieszkających za granicą, odwiedzających ojczysty kraj.
Największe wątpliwości jednak budzi kwestia ubezpieczania turystów z USA.
Od poniedziałku w Havanie trwają demonstracje Dam w Bieli – matek, żon i sióstr kubańskich więźniów politycznych. Ich marsz ma być manifestem upamiętniającym wydarzenia tzw. czarnej wiosny 2003 roku, kiedy to aresztowano ok. 75 opozycjonistów i skazano na wyroki nawet do 30 lat więzienia. 23-go lutego zmarł jeden z więźniów, Orlando Zapata, który prowadził przez kilka tygodni głodówkę. Jego śmierć zwróciła uwagę całego Świata na problemy kubańskiej opozycji.
Marsz Dam w Bieli co chwila starają się zakłócić zwolennicy rządu kubańskiego przekrzykując je hasłami „ulica należy do Fidela” czy „jesteście robakami”. Wczoraj policja zatrzymała 30 manifestujących kobiet wciągając je siłą do samochodów. Agencja AFP podaje, że wywieziono je w nieznane miejsce…
No i mamy kolejne zadanie dla ekspertów ds. praw człowieka.
To był już drugi miesiąc naszej eskapady. Kondycję miałyśmy co prawda wyrobioną, ale i tak czułyśmy się bezradne przed czekającym nas ponad 100-kilometrowym podjazdem. Niewiele myśląc zdecydowałyśmy się na stopa (o tym jak złapać stopa z rowerem jeszcze kiedyś napiszę;)) i całkiem zabawnie było, bo przez 3 godziny serpentyn czułyśmy się jak w wesołym miasteczku…
W ten właśnie sposób dotarłyśmy do meksykańskiej stolicy czekolady – Oaxaki. To górskie miasto na południu Meksyku cechuje atmosfera spokoju i odosobnienia, a budynki w stylu kolonialnym dodają mu wiele uroku. Wbrew pozorom jednak życie kulturalne i muzyczne tu kwitnie – Oaxaca jest uważana za meksykańską stolicę sztuki współczesnej. My oczywiście nie miałyśmy wystarczająco dużo czasu, aby poznać wszystkie uroki Oaxaki, ale postanowiłyśmy uszczknąć co nieco z jej atmosfery wybierając się na „szwędanie” po mieście. Wieczorną porą naprawdę jest tam gwarno! Spragnione lokalnych przysmaków skusiłyśmy się na smażone banany, dziwną tortillę no i obowiązkowy punkt programu – czekoladę!
W zeszłym tygodniu w kubańskiej telewizji zaczęto nadawać serial, którego bohaterem jest sam Fidel Castro. Kolejne odcinki mają być ilustracją prób zamachów na dyktatora, których było aż 638. Serial „Ten, który powinien żyć” został zrealizowany przez kubańskiego reżysera Rafaela Beniteza i ma wyraźny wydźwięk propagandowy mimo, iż częściowo oparty jest na dokumentach ujawnionych przez CIA.
Jednym z „zabawniejszych” planów zamachu na Castro był pomysł, aby wypastować jego buty specyfikiem, który miał spowodować wypadanie włosów z brody przywódcy. Miało to ośmieszyć dyktatora i doprowadzić do utraty autorytetu…
W końcu nadszedł ten dzień i wsiadłyśmy do samolotu. Czekał nas jedenastogodzinny lot… nie było tak źleJ W Meksyku wylądowałyśmy już w nocy i nie miałyśmy pojęcia, co nas czeka. Lotnisko jak lotnisko. Pierwszym problem pojawił się już po odebraniu bagaży. Nasze rowery po podróży przez Atlantyk nie nadawały się do jazdy. Koła były tak pokrzywione, że nie mieściły się w widelcach. Rozłożyłyśmy się na środku lotniska i prostowałyśmy obręcze o barierki lotniskowe – chciałyśmy, żeby chociaż zaczęły się kręcić! Myślę, że widok dwóch białych dziewczyn próbujących złożyć rowery w nocy na lotnisku był dość dziwny… Jakoś sobie poradziłyśmy, obładowałyśmy rowery bagażami i ruszyłyśmy ku wyjściu z lotniska.
Miałyśmy namiary na jakiś hostel, plan miasta w przewodniku – wydawało nam się, że jesteśmy przygotowane. Ale jak już wspomniałam, nie wiedziałyśmy jeszcze, co nas czeka. Zostałyśmy zaatakowane przez taksówkarzy!!! Kto kiedykolwiek był w Ameryce Łacińskiej wie, co to oznacza. (patrz: http://blog.holidaycheck.pl/ameryka-poludniowa/na-lotnisku/) Delikatnie mówiąc poczułyśmy się osaczone. Chciałyśmy samodzielnie dotrzeć do hotelu, jednak zostałyśmy skutecznie przekonane do skorzystania z taksówki. Z przerażeniem patrzyłyśmy, jak nasze rowery są za pomocą sznurków mocowane do tylniej szyby samochodu. Poszłyśmy za ciosem i wsiadłyśmy do taksówki. Bardzo ważne jest, żeby cenę ustalić wcześniej z taksówkarzem, przy podawaniu miejsca docelowego – inaczej możemy zostać ostro naciągnięci. I nie zdziwmy się, jak taksówkarz wejdzie
Kubańskie powiedzenie „todo se resuelve” (wszystko się samo rozwiąże) bardzo dobrze oddaje specyfikę i charakter Kubańczyków. Na Kubie trzeba koniecznie uzbroić się w cierpliwość. Wyrozumiałość i pogoda ducha są niezbędne, zwłaszcza w ewentualnym kontakcie z biurokracją. Niektóre instytucje, np. muzea, potrafią być zamknięte z niewytłumaczalnych powodów.
Kubańczycy, jak większość narodów latynoskich, starają się żyć bez stresu, ciesząc się chwilą, więc odwiedzający powinni się temu nastrojowi poddać.
Dzień Kobiet na Kubie po raz pierwszy był obchodzony w 1931 roku w okresie wielkich napięć gospodarczych i politycznych, wśród ogólnego niezadowolenia i w nastroju silnych uczuć anty-macho. Dopiero w 1959 roku, po przemówieniu Fidela Castro o męstwie i odwadze kubańskich kobiet, święto zaczęto obchodzić oficjalnie. W 1960 została nawet założona Federacja Kobiet Kubańskich, dająca początek ruchowi nazwanemu przez Fidela „rewolucją w Rewolucji”.
Flaga Dominikany powsta ła w 1839 na bazie flagi Haiti. Dwa pasy, czerwony i niebieski, zostały przedzielone białym krzyżem i ułożone naprzemiennie.
Biały krzyż miał być symbolem wiary katolickiej. Kolory niebieski i czerwony oznaczają odpowiednio wolność oraz krew przelaną w walkach o niepodległość. Na środku flagi umieszczono herb Dominikany, składający się z tarczy podtrzymywanej gałęzią wawrzynu i palmy. Nad tarczą znajduje się motto narodowe Dominikany: Bóg, Ojczyzna, Wolność. Centralne miejsce tarczy zajmuje Biblia, co podkreśla jej znaczenie dla Dominikańczyków.
Jeżeli ktoś kiedykolwiek był w Meksyku lub nawet oglądał zdjęcia z meksykańskich ulic, na pewno zwrócił uwagę na najbardziej charakterystyczny dla tego kraju samochód – VW Garbus!
Jego produkcja rozpoczęła się w 1935 roku w Niemczech na polecenie Adolfa Hitlera – miał to być typowy „samochód dla ludu”. I udało się. Zyskał niesamowitą popularność – tani, trwały,
prosty w obsłudze, ekstrawagancki garbus stał się w latach 60. ulubionym autem amerykańskiej młodzieży. Lata 80. i 90. to spadek zainteresowania tzw. „chrząszczem”. Fabrykę przeniesiono do Puebla w Meksyku, gdzie samochody te produkowane były do 2003 roku.
Garbus stał się jednym z symboli Meksyku – na ulicach stolicy królują cieszące oko (zwłaszcza wielbicieli tych samochodów, do których stanowczo się zaliczam)
Skąd się wzięła moja fascynacja Meksykiem? Jak to się stało, że za cel naszej podróży wybrałyśmy Meksyk? Otóż był to zupełny przypadek…no, może nie całkowicie, ponieważ w naszych planach brałyśmy pod uwagę tylko Amerykę Łacińską. Ale od początku….
Wszystko zaczęło się od dwóch kółek. Zapragnęłyśmy z Anią wybrać się na rowerach gdzieś dalej niż Polska, gdzieś dalej niż Europa i na dłużej niż dwa tygodnie;). Tak się złożyło, że miałyśmy możliwości, czas, pieniądze i naprawdę wielkie chęci. Wystarczyło tylko sprecyzować trochę nasz pomysł. Zaczęłyśmy od poszukiwań połączeń. Jak najtańszych połączeń. Trafiłyśmy na bardzo konkurencyjne ceny lotów do Meksyku – dlaczego by nie? Wypytałyśmy o dostępne terminy promocji, dopasowałyśmy do swoich planów, zarezerwowałyśmy miejsca dla nas i naszych rowerków i… zaczęłyśmy czytać o miejscu naszego przeznaczenia. Bo muszę przyznać, że o Meksyku wiedziałyśmy niewiele.
Kuba – odkryta przez Kolumba wyspa na Morzu Karaibskim, państwo o ustroju komunistycznym pod dyktaturą Fidela Castro. Z czym jeszcze, w pierwszej chwili, kojarzy nam się ten kraj? Oczywiście z cygarem!
Najstarsze dowody istnienia cygar pochodzą podobno z Meksyku, Europejczycy jednak odkryli cygara dzięki wyprawom Krzysztofa Kolumba na Morze Karaibskie. Kubańczycy pierwotnie palili tytoń zawinięty w liście kukurydzy podczas ceremonii religijnych. Próbki tego wyrobu załoga Kolumba zawiozła do ojczyzny. Cygara zyskały aprobatę i zaczęły być produkowane w Hiszpanii, przy użyciu surowców z Kuby. Dopiero w XIX w. Kuba dostała pozwolenie na samodzielną produkcję cygar – tak zaczęły powstawać wyroby najwyższej jakości, cenione do dziś na całym Świecie, a Kuba jest bezdyskusyjnie światową stolicą cygar.
Ale czym właściwie jest cygaro? Są to w specjalny sposób spreparowane, zwinięte i sklejone liście tytoniu. Najlepsze są cygara robione całkowicie ręcznie. Zakończone są kapturkiem naklejanym na pokrywę. Powstrzymuje on rozwijanie się cygara i należy go odciąć przed paleniem. Za smak i moc cygara odpowiada głównie tzw. wkładka, czyli mieszanka zwiniętych wewnątrz liści. Pokrywa, czyli liść okrywający, musi być specjalnie wyselekcjonowana, żeby nadać cygarom odpowiedni, szlachetny wygląd, jak również podkreślić i dopełnić smak wkładki.
Republika Dominikany to państwo zajmujące wschodnią część wyspy Haiti leżącej na Morzu Karaibskim. Dla Europejczyków zaczęło ono istnieć od 1942 roku, kiedy to Krzysztof Kolumb ujrzał wybrzeże wyspy, którą później nazwał Hispaniola. Stała się ona bazą hiszpańskiej kolonizacji Karaibów i Ameryki.
Historia Dominikany to nieustający ciąg podbojów i buntów. W XIX w. Dominikana była przez ponad 20 lat okupowana przez Haiti. Następnie po uzyskaniu niepodległości, gdy okazało się, że zupełnie nie radzą sobie z utrzymaniem wewnętrznego pokoju, poprosili Hiszpanię o aneksję. Epidemia żółtej febry niemalże nie doprowadziła do sprzedaży wyspy. Przełom XIX i XX wieku to okres wojen domowych na Dominikanie.
W latach 1930-61 Dominikaną rządził generał Rafael Leonidas Trujillo. Nazywany Szefem, Dobroczyńcą czy Kozłem, był jednym z najbardziej bezwzględnych dyktatorów w historii. Za czasów jego panowania stolica Santo Domingo nazywała się Miasto Trujillo. Kontrolował wiele gałęzi gospodarki, m. in. plantacje trzciny cukrowej, hodowlę bydła. Bez skrupułów eliminował wszystkich domniemanych wrogów.
Dominikana, popularny kierunek wyjazdów turystycznych, różni się kulturą i organizacją życia od krajów europejskich, do których przywykliśmy. Jak się w niej odnaleźć?
Jeżeli wybieramy się na wyspę z wycieczką zorganizowaną nie musimy się martwić – organizator zapewni nam wszystko, co potrzebne. Jeśli jednak jedziemy na własna rękę, warto się wcześniej przygotować – zwłaszcza osoby, które nie miały nigdy styczności ze zwyczajami panującymi w Ameryce Łacińskiej i z temperamentem tamtejszych mieszkańców.
Pierwsze wyzwanie to opuszczenie lotniska. Koniecznie trzeba wypełnić formularz imigracyjny i oddać przedstawicielowi urzędu imigracyjnego na lotnisku. Dominikana dysponuje aż sześcioma międzynarodowymi portami lotniczymi, ale większość z nich obsługuje głównie loty czarterowe – turyści są przewożeni do ekskluzywnych kurortów transportem hotelowym. Turyści indywidualni z reguły lądują na Aeropuerto Internacional Las Americas położone 40 minut drogi od Santo Domingo. Jedynym sposobem dostania się do stolicy jest wzięcie taksówki – można poszukać współpasażera, żeby obniżyć koszt przejazdu.
