Rzadko o tym na blogu poświęconym Ameryce Południowej, ale sytuacja jest na tyle istotna, a działania na tyle radykalne, że warto o tym wspomnieć. Oto bank centralny Brazylii nieoczekiwanie obniżył główną stopę procentową o… 50 pkt bazowych do 12 proc. Wcześniej w tym roku pięciokrotnie ją podwyższał. To pierwsze cięcie stóp w największej gospodarce Ameryki Południowej od lipca 2009 roku.
Tegoroczna edycja Rajdu Dakar – odbywającego się od trzech lat w Argentynie i Chile – cieszyła się niezwykle małym zainteresowaniem pośród kibiców. Na odcinkach nie pojawiało się wielu fanów ścigania. Latynoskie gazety nie poświęcały wydarzeniu zbyt wiele miejsca. A jeśli już, to praktycznie nigdy na pierwszych stronach. Krótkie wzmianki o kolejnych odcinkach pojawiały się raczej jako kolejne z wydarzeń sportowych. Rzecz jasna, za piłką nożną i polo. W Argentynie sporty samochodowe nie mają najmniejszych szans w zestawieniu z obiema wspomnianymi konkurencjami. Kierowcy ciężarówek ścigający się pośród pustynnych pejzażów, motocykliści walczący z wietrznymi zawieruchami – dla Latynosa to nic ciekawego. I – tutaj nie mogę się wprost powstrzymać, muszę to dodać od siebie – trudno się im dziwić… 
Ponad 700 osób zabitych, 13 000 bez dachu nad głową, zerwane linie telefoniczne, zniszczone drogi – oto bilans powodzi, jaka w ostatnim czasie nawiedziła Brazylię. Sytuację znacznie pogarszają osuwiska ziemi. Nasiąknięta ziemia w górzystym terenie Rio de Janeiro wciąż grozi dalszymi osunięciami. Deszcze nadal padają.
- Najgorsze jest to, że tak naprawdę obawiamy się, że liczba osób, które straciły życie jest niedoszacowana. Ekipy ratunkowe nie dotarły jeszcze do wszystkich zalanych regionów. Mamy prawo obawiać się najgorszego – słowa Maria Cristina dos Anjos, sekretarz generalnej Caritas Brazylia brzmią niezwykle smutno.
Najgorzej przedstawia się sytuacja w regionie Serrana, zlokalizowanym na Wyżynie Brazylijskiej, na północ od Rio de Janeiro. Serrana została zalana lawinami błota. Przez region przeszły ulewne deszcze, wyjątkowo silne nawet jak na tą porę roku. W ciągu kilku godzin na górzysty teren spadła miesięczna ilość wody. Woda luzowała budulec stromych stoków prowokując powstawanie błotnych lawin. Te z kolei zabierały ze sobą drzewa, skały, śmieci i domy wraz ze śpiącymi w nich ludźmi. W Brazylii dzieje się naprawdę coś okropnego! Ludzie porównują to do Armegedonu. Do okolicy cały czas nadciągają setki ratowników i żołnierzy, by pomagać mieszkańcom stanu. Nie wszędzie dotarcie do poszkodowanych i potrzebujących jest możliwe. Wiele osiedli jest zupełnie odciętych od świata – kataklizm zmiótł mosty i drogi.
Gujana Francuska. Rzadko poświęcam jakikolwiek „news” temu państwu. Bo i rzadko kiedy do światowych mediów wydostają się wiadomości o tym, co tam się dzieje. Gdyby być tutaj, na miejscu, pewnie i można by pisać dziennie całe tomy. Gujana to bowiem dla nas, cywilizacji człowieka białego, coś zupełnie innego. Oderwanego. Jakby z innego świata. Z tego też tytułu, z pewnością interesującego. Jednocześnie Gujana to państwo jakby zapomniane przez pędzący do przodu świat. Kraj zlokalizowany jakby z boku. Nawet w sensie dosłownym – topograficznym. Jeśli już ktoś ląduje na północy Ameryki Łacińskiej, najpewniej będzie to Wenezuela. A jeśli ma się przemieszczać, prawdopodobnie uda się na południe lub przez Kolumbię na południowy zachód. Jeśli zaś pragnie posmakować wybrzeża północno-wschodniego skraju kontynentu, najpewniej uda się do północnej Brazylii. Zresztą, mały sprawdzian tej teorii. Ilu spośród Waszych znajomych (ba! Nawet znajomych Waszych znajomych) pojechało kiedykolwiek do Gujany Francuskiej? No, właśnie…
Dziś 30 grudnia. Większość mediów podsumowuje w ten czas mijający właśnie rok. Pomyślałem, że i ja zrobię podobnie. Nie będzie szczegółowo. Chciałbym tylko zasygnalizować o kilku wydarzeniach, które bez wątpienia miał kluczowy wpływ na to, jak Latynosi będą wspominać ten 2010 rok, który już prawie za nami.
Te 365 dni nie zapisało się zbyt kolorowo na południowoamerykańskim kontynencie. Prawdę powiedziawszy mało który rok obfitował w przeszłości w tyle katastroficznych wydarzeń. Mało kiedy temat Ameryki Południowej gościł na pierwszych stronach światowych gazet tak często jak w tym roku. I, co warto zaznaczyć, miało to miejsce zazwyczaj przy okazji powiadamiania globalnej społeczności o kolejnym tragicznym wydarzeniu na dalekim lądzie.
Coś ostatnimi czasy więcej o polityce. Nic nie poradzę. Taki czas w Ameryce. Argentyna opłakuje śmierć Nestora Kirchnera, za to sąsiednia Brazylia świętuje zwycięstwo nijakiej Dilmy Rousseff – nowego prezydenta kraju. Pierwszej kobiety na tym stanowisku w historii Brazylii.
Dilma Rousseff to przedstawicielka lewicowej Partii Pracujących. Uzyskała 56 proc. głosów. Nie ma co ukrywać. Nepotyzm i rodzinne namaszczenia odgrywają w Ameryce Południowej niebanalną rolę. Pisałem o tym przy okazji ś.p. Nestora Kirchnera, dzięki któremu prezydencką władzę zdobyła jego żona. W Brazylii podobnie. Gdyby nie wskazanie pani Dilmy przez ustępującego dowódcy państwa, popularnego Luiza Inacio Lula da Silvy, jej socjaldemokratyczny rywal wyborczy, José Serra, prawdopodobnie miałby kilka milionów głosów więcej. A tak zaufało mu 11 mln obywateli mniej.
Dziś startuje Warszawski Festiwal Filmowy. Potrwa do 17 października. W tym czasie widzowie będą mieli możliwość obejrzenia ponad 200 projekcji – w większości niedostępnych w polskich kinach w ciągu roku. Dużą część z nich stanowią filmy produkcji latynoamerykańskiej.
Dość silny akcent położony jest na kino argentyńskie. Między innym dlatego, że festiwal jest zaprzyjaźniony poprzez ścisłą współpracę z filmowym festiwalem w Mar del Plata, na którym to w miesiąc po zakończeniu WFF zaprezentowana zostanie większość z owych argentyńskich projekcji. Organizatorzy Warszawskiego Festiwalu Filmowego nie zapominają także o dwusetnej rocznicy uzyskania niepodległości przez Argentynę.
Łaska kibica na pstrym koniu jeździ. I w Ameryce Południowej inaczej być nie może. Choć warto odnotować, że nie wszędzie jest identycznie. Kto by się bowiem spodziewał, że po blamażu Argentyńczyków (porażka 0:4 z Niemcami) na reprezentację będą oczekiwały w kraju rozentuzjazmowane tłumy. A z kolei na ekipę Brazylii (przegrali zaledwie 1:2 z Holendrami) będą czekać wyłącznie gwizdy i rozżaleni przeciwnicy Carlosa Dungi.
Dwa miesiące temu pisałem o gigantycznej powodzi, jaka nawiedziła Brazylię. Zwłaszcza północno-wschodnią część kraju. Już wówczas wiedzieliśmy, że favele, w których za dom służą poskładane kartony lub proste deski, zostały zrównane z ziemią. Część z nich spływała wraz z lawinami błotnymi tratując położone niżej zabudowania. To właśnie mieszkańcy faveli byli głównymi ofiarami katastrofy. Z ówczesnych oficjalnych statystyk wynikało, że zginęło 95 osób. 44 miało być hospitalizowanych.
Powódź ustąpiła. Zaczęło się liczenie strat. Także tych w ludziach. Szacuje się, że wielka woda pochłonęła ok. 1000 osób.
Dziś będzie nieco luźniej. Oto, jak Amerykę Południową widzą Amerykanie. Ale nie ci latynoscy, a ci z dalekiej północy. W chicagowskiej telewizji WGN9 omawiano ostatnimi czasy problemy, z jakimi borykają się organizatorzy zbliżającego się Mundialu w Republice Południowej Afryki.
Ubiegły tydzień upłynął pod znakiem ogłaszania oficjalnych kadr narodowych reprezantacji szykujących się do walki o tytuł Mistrza Świata w piłce nożnej. Chyba nie muszę wspominać, ze owe wydarzenie zelektryzowało zwłaszcza dwie nacje, w których temat piłki nożnej obecny jest w każdej dziedzinie życia. W Brazylii i Argentynie, bo o nich mowa, na długo przed oficjalnymi komunikatami, dało się odczuć społeczne, medialne, a nawet polityczne naciski na selekcjonerów, od których zależał ostateczny skład reprezantacji. A co za tym idzie – oficjalny skład 22 gladiatorów, od których zależy być albo nie być na piłkarskiej mapie świata przez najbliższe 4 lata. I proszę się nie śmiać. W Ameryce Południowej piłka nożna bynajmniej nie jest powodem do drwin czy żartów. To sprawa wagi państwowej.
Oho! Dobra wiadomość dla penetrujących oferty biur lotniczych o kierunku: Ameryka Południowa! Unia Europejska zaproponowała rozpoczęcie negocjacji na temat wejścia na tamtejszy rynek europejskich przewoźników lotniczych.
Jeśli wierzyć analizom fachowców, ewentualne porozumienie może przełożyć się na wzrost liczby podróżnych do Brazylii o 225 tys. – już w pierwszym roku otwarcia. Pamiętajmy o dwóch faktach. Po pierwsze Brazylia charakteryzuje się największym rynkiem lotniczym całej Ameryki Łacińskiej. Po drugie kraj od lat jest strategicznym partnerem Unii Europejskiej. Zatem na papierze, w teorii, wszystko wygląda pięknie. I kto wie? Może się uda? Trzymajmy kciuki.
Ale nie do tego najbliższego, który już za miesiąc rozpocznie się w Republice Południowej Afryki, lecz za przygotowania do Mundialu 2014, którego ma być gospodarzem. Jak widać, nie tylko Polacy i Ukraińcy mają z tym „pod górkę”.
Jak podała w oficjalnym piśmie FIFA (Światowa Federacja Piłki Nożnej) „Brazylia nie jest na właściwej drodze”. Działacze wizytujący południowoamerykański kraj skrytykowali przede wszystkim wolny postęp (a pisząc wprost: jego brak) w budowie stadionów. Prace na nowo budowanych obiektach miały rozpocząć się 1 marca. Mamy już maj, a Brazylijczycy nadal nie kwapią się do pracy. Eh, ci Latynosi…
Ci, którzy mieszkają w Łodzi, a nie mają żadnych planów urlopowych na długi weekend niech nie załamują rąk. Już od dziś (tj. piątku 30 kwietnia) startuje bowiem festiwal Viva Capoeira. Organizatorzy zapowiadają wyjątkowe atrakcje.
Co czeka tych, którzy w najbliższych dniach wybiorą się w okolice Rynku Manufaktury? Pokaz capoeiry, otwarte lekcje tej sztuki walki, koncerty ze standardami bossa novy i samby, oryginalne brazylijskie pieśni, akompaniament tradycyjnych latynoskich instrumentów… Długo by wymieniać. Słowem: brazylijska wiosna w pełni!
Kulminacją festiwalu ma być niedzielny występ ubranych w tradycyjne stroje uczestników imprezy. Mają utworzyć uroczysty krąg (tzw. rodę), a następnie będzie można obejrzeć (współuczestniczyć?) „grę”, czyli słynną walkę capoeiry. Organizatorzy zaprosili największe gwiazdy. Mają pojawić się m.in. Mestrando Tiroteio i Contra Mestre Sazuki.
Już prawie 100 ofiar pochłonęła ulewna katastrofa, jaka od paru dni penetruje prowincję Rio de Janeiro. W tym drugim co do wielkości mieście Brazylii intensywnie pada od poniedziałku. „Pada” – to mało powiedziane. Ulice zamieniają się w błotne rzeki. Miasto jest całkowicie sparaliżowane. Nie działa lotnisko. Zamknięto mosty.
Słynne favele, czyli dzielnice nędzy, w których za dom służą poskładane kartony lub proste deski, zostały zrównane z ziemią. Część z nich spływa wraz z lawinami błotnymi tratując położone niżej zabudowania. To właśnie mieszkańcy faveli są głównymi ofiarami katastrofy. Z oficjalnych statystyk wiemy, że dotychczas zginęło 95 osób. 44 jest hospitalizowane. Szacuje się, że w favelach mieszka jedna piąta ludności miasta.
