- Spaliśmy tej nocy w camperze na plaży. W pewnym momencie coś zatrzęsło samochodem. „Wredne bachory”, pomyślałam. Przecież niemożliwe, by tak wiało. Gdy wyszłam, moje stopy zapadły się w sypkim żwirze. Myślałem, że się zapadnę.
- Wracaliśmy przez puste, totalnie puste miasta. Wszystko opustoszało. To było tak dziwne. Straszne.
- Już jesteśmy cali. Nie martwcie się o nas.
To tylko nieliczne wrażenia turystów ocalałych z trzęsienia ziemi, jakie nawiedziło wybrzeże środkowego Chile. Wśród nich także dwójki moich przyjaciół. Im także się poszczęściło. Wielu innym nie.
Tego tygodniowy „news” nie mógł dotyczyć czegoś innego. Zdarzyła się tragedia. Nie pierwszy i – niestety – nie ostatni raz. Chilijskie wybrzeże należy do tzw. „ognistego pierścienia Pacyfiku”. To skutek obecnych tutaj stref subdukcji. Oceaniczne płyty (w przypadku tego trzęsienia, chodzi o Płytę Nazca) podsuwają się pod kontynentalne, zagłębiając się w strefę płaszcza ziemskiego płyt kontynentalnych. Na skutek odbywających się tam procesów, następują obsunięcia i uskoki. Ale także powstają wspaniałe stożki wulkaniczne czy gejzery, które z kolei bardzo lubimy oglądać.
Czytaj dalej →
Jesteśmy! Po niespełna dwóch dobach spędzonych w pędzącym po pampaskim pustkowiu autobusie dojeżdżamy do odległego Rio Gallegos. Wychodząc z klimatyzowanego pojazdu mam wrażenie, że przeniosłem się do innego świata. Jakże odległego od pozostawionego na dalekiej północy Buenos. I nie chodzi tylko o odległość (ok. 2 000 km). Nie ma tutaj przeogromnego dworca z sześćdziesięcioma kilkoma stanowiskami, jak to ma miejsce na buenoskim molochu. Nikt nas nie atakuje. Nie pyta o cel przyjazdu. Nie zaprasza do podstawionej już taksówki. Nic, nikogo. Cisza. I tylko wiatr hula.
