Nie tylko u nas lawinowo rosną ceny na produkty pierwszej potrzeby. Również w Boliwii ceny wywindowały na poziom dla większości mieszkańców niedostępny. Drożeje żywność, usługi transportowe. W sklepach zaczyna brakować podstawowych artykułów. W społeczeństwie zaczął się bunt. Nawoływania do wyjścia na ulice. Udziału w spontanicznie organizowanych manifestacjach.
Dziś jest dziewiąty kolejny dzień protestów Boliwijczyków manifestujących swoje niezadowolenie w całym kraju. W ubiegły piątek 22 kwietnia demonstrujący zablokowali główne drogi w kraju ścierając się policyjnymi oddziałami w wielu miastach Boliwii. Demonstranci oprócz postulatów obniżki cen w sklepach, żądają także 15-procentowej. podwyżki płac. Rząd wyraził zgodę na podwyżki w wysokości 10 proc. Jednak zaznaczono, że obietnica dotyczy wyłącznie następujących grup zawodowych: nauczycieli, żołnierzy i policjantów. Politycy rządu podkreślili, że „na więcej kraju nie stać”.
Jednym z powodów, dla którego warto jest odwiedzić subkontynent jest indyjska kuchnia, zazwyczaj pikantna, ale bardzo smaczna i różnorodna. Szczególnie polecam lokalne knajpki lub uliczne stragany, gdzie można z ciekawością przyglądnąć się pracy kucharza, a do tego jedzenie jest świeże, dobre i bardzo tanie. 
Osobiście odradzam jedzenie mięsa w Indiach, chyba że ma się pewność, że zostało zakupione wcześnie rano i nie leżało godzinami na słońcu w otoczeniu much i innych owadów. W przeciwnym razie jest to dosyć ryzykowne i można się porządnie rozchorować. Poza tym indyjska kuchnia to prawdziwy raj dla wegetarian, o takiej ilości i rozmaitości dań, że nawet nie odczuwa się potrzeby jedzenia mięsa.
sosie z masłem i śmietaną albo vegetable kofta – warzywne kulki, ugotowane w gęstym sosie, najczęściej podawane z ryżem albo chapati (plackami ulepionymi z wody i mąki). Godne polecenia jest również Thali – dosłownie „talerz” pełen ryżu, chapati oraz malutkich miseczek, w których zazwyczaj znajduje się sabdżi (gotowane warzywa), dal (soczewica) i curd (jogurt). Danie to jest jednym z najpopularniejszych i najtańszych w Indiach, serwowanym dosłownie wszędzie, najtaniej zaś w lokalnych dabach – knajpkach bez menu, gdzie je się tylko to, co akurat jest w garnkach. 
Inną warta poruszenia kwestią jest podejście lokalnych do ich wyrobów kulinarnych i ewentualnego ingerowania ze strony turystów w sposób ich przyrządzania. Z własnego doświadczenia wiem, że wprowadzanie jakichkolwiek zmian w indyjskim menu, często kończy się niemałym zamieszaniem i ogromnym niezadowoleniem ze strony miejscowych kucharzy. Pamiętam jak kiedyś zamawiając dwie parathy poprosiłam grzecznie kucharza, który na moich oczach je przygotowywał, by jednej z nich nie obtaczał w jajku. Nie wiedziałam wówczas, że ta niewielka (w moim odczuciu zmiana) wywoła następujący efekt – momentalnie nastała cisza i wszystkie oczy z wrogim prawie że spojrzeniem zwróciły się w moją stronę, kucharz rzucił patelnią i coś tam wykrzykiwał do kasjera, który powiedział, że w takiej sytuacji zapłacę więcej (mimo, że de facto zaoszczędził na jednym jajku!)… Od tej pory biorę to co jest, nie wybrzydzam, nie ulepszam…:)
Indii, kobiety noszące wielkie toboły, z gracją balansujące na ich głowach, uliczny gwar, będący mieszanką klaksonów, krzyczących sprzedawców, rikszy, rowerowych dzwonków i krów oraz unoszący się w powietrzu zapach przypraw, kadzidełek i przygotowywanych na ulicy egzotycznych dań. 
Większość indyjskich ulic przypomina wielobarwne targi, na których można kupić dosłownie wszystko – od niewielkich błyskotek i ciuchów po zakazane używki i viagrę. Sprzedawcy już z daleka zaczepiają nadchodzących przechodniów, zachwalając swe towary i ich niewiarygodnie niską cenę, która po wejściu do sklepu natychmiast wzrasta. 
Aby właściwie poznać Indie i dobrze się w nich czuć, należy zacząć od zrozumienia mentalności jego mieszkańców, znacznie różniącej się od naszej. 
Wystarczy jednak uśmiechnąć się i skinąć głową, a na twarzy obserwatora pojawia się szeroki uśmiech, po którym najczęściej dochodzi do krótszej bądź dłuższej wymiany zdań. I tu pojawia się kolejna kwestia – zadawanie wysoce nietaktownych, w odczuciu Europejczyków, pytań o religię, wiek, wysokość zarobków, stan cywilny, ilość dzieci albo powód ich braku. Tutaj jest to zupełnie normalne i wynika jedynie ze wspomnianej ciekawości świata, nie należy się więc oburzać ani obrażać. Najlepiej jest odbić piłeczkę i pytać ich o to samo, co zostanie przyjęte z radością i potraktowane jako wyraz wzajemnego zainteresowania. 
Prawie każde bardziej turystyczne miejsce w Indiach ma swój „przekręt”. Przykładowo w Puszkarze żebracy proszą o kupno chapati, które okazuje się kosztować sto pięćdziesiąt rupii zamiast pięćdziesięciu. Następnie wskazują konkretny sklep, gdzie chcą je kupić, po czym (gdy tylko dobroczyńca zniknie im z oczu) wracają, oddają towar i otrzymują w zamian połowę pieniędzy. Takim sposobem zarabia również, współpracujący z żebrakami, sprzedawca. W związku z powyższym, należy być czujnym, zaś osoby chcące udzielić pomocy, powinny wcześniej skontaktować się z lokalną organizacją charytatywną, która najlepiej będzie wiedziała kto najbardziej jej potrzebuje.
A zajmiemy się dowcipami o Polakach, które opowiada się na całym świecie 
Podróżników z całego świata przyciąga do Indii pragnienie zobaczenia tego wspaniałego kraju, słynącego z bogactwa kolorów, smaków i zapachów, po którymś niegdyś podróżowali Marco Polo czy Vasco da Gama. Przygotowujemy się do podróży, czytamy przewodniki, by jak najwięcej dowiedzieć się o subkontynencie, nie zdajemy sobie jednak do końca sprawy z tego, jak bardzo nasza kultura, przyzwyczajenia i mentalność różnią się od indyjskiej.
Kolejną szokującą nas rzeczą jest wszechobecny tłum. Wprawdzie wiemy, że Indie to drugi na świecie kraj pod względem liczby ludności, jednak dociera to do nas dopiero wtedy, gdy doświadczamy tego na własnej skórze. Najczęściej pierwszym zetknięciem z indyjską społecznością jest wyżej wymienione lotnisko bądź dworzec, na którym prawie zawsze można zobaczyć dziesiątki hindusów tłoczących się przy kasach biletowych. I tu dostrzegamy kolejną różnicę – przepychanie się jeden przez drugiego, co u nas uznawane jest za kompletny brak kultury, tutaj jest czymś całkowicie naturalnym i aby kupić bilet również należy się pchać. Inaczej skończymy stojąc w tym samym miejscu po kilku godzinach toczenia się, pocenia i innych konsekwencji. Podsumowując – podróżując po Indiach możemy być pewni, że nigdy nie będziemy czuli się samotnie. 