Oglądasz artykuły otagowane jako: Andy

Peru_polscy_kajakarze  

Czarne polskie dni w Peru

Na przez | 3 Odpowiedzi

Kilkanaście dni temu pisałem na temat dwójki wspaniałych kajakarzy: Jarosława Frąckiewicza i Celiny Mróz, którzy zaginęli w Peru. Nagradzani w najbardziej prestiżowym plebiscycie podróżniczym, Kolosach, mieli spłynąć 600 km peruwiańskiej rzeki  Ukajali. Mieli… Ostatnią wiadomość rodzina otrzymała 26 maja. Małżeństwo napisało na blogu: „Dzisiaj rozpoczynamy spływ na Ukajali. Zobaczymy, jak będzie nam szło. Jeżeli do osady Bolognesi dopłyniemy w ciągu tygodnia, to damy radę dotrzeć do Pucallpa w terminie. Celinka i Jarek”. Od tamtej pory słuch o podróżnikach zaginął. Dziś już znamy prawdę. Małżeństwo zostało zamordowane.

Czytaj dalej →

Peru - Machu Picchu  

Machu Picchu rekonstruowane

Na przez | Komentować

Peruwiańskie Machu Picchu odwiedza rocznie kilka milionów turystów. Taka liczba chętnych (a co za tym idzie milionów par butów naruszających konstrukcje sprzed setek lat) musi odbijać się na kondycji tego miejsca. Pracownicy tutejszego muzeum robią naprawdę wiele, aby tak niespotykane nigdzie indziej w kraju zainteresowanie nie wpływało nazbyt niekorzystnie na wizerunku zabytku. I tak od kilku laty wystosowano m.in. ograniczenie, jeśli idzie o liczbę turystów, jaka każdego dnia może wejść wyjątkowo mało stabilną ścieżką na Wayna Picchu. Ostatni goście zobowiązani są opuścić mury Machu Picchu przed godziną 17-stą. Obostrzeń jest coraz więcej. Trudno się dziwić. Podobnie, jak ciężko być zaskoczonym decyzją o tym, że nadeszła najwyższa pora na rekonstrukcję zabytkowych tarasów, stanowiących o urodzie zaginionego miasta Inków.

Czytaj dalej →

Chile - wieża Lego  

Wieża z Lego w Chile

Na przez | Komentować

Chile ma wiele do zaoferowania dla przybywających doń turystów. Żeby wspomnieć południowo-zachodnie Altiplano z fantastycznymi stożkami wulkanów Środkowej Kordyliery i słonawymi lagunami, kolorowe Vallparaiso, cudowny patagoński park Torres del Paine, fiordy Ziemi Ognistej… Oj, długo by wymieniać. Ale od tygodnia wachlarz chilijskiej oferty poszerzył się o dodatkową atrakcję. Zwłaszcza celującą w tych najmłodszych.

Któż z nas w dzieciństwie nie zachwycał się klockami Lego? Mało tego. Znam takich, co i po czterdziestce nadal są fascynatami wysp piratów, czy lotów kosmicznych w wydaniu mini. Naprzeciw marzeniom właśnie tego typu ludzi wyszły z inicjatywą władze Santiago i zarządziły zbudowanie… najwyższej wieży z klocków Lego. Jak wysokiej? A co! Niech będzie 30 metrów! Taki dziesięciopiętrowy blok. Wszystko z miniaturowych kolorowych kloceczków.

Czytaj dalej →

Peru - zima  

Zima w peruwiańskich Andach

Na przez | Komentować

U nas upały. A w Ameryce Południowej? A w Ameryce Południowej zima. Wprawdzie nie wszędzie. Ale w niektórych miejscach a i owszem. I to w bardzo ostrej odmianie, jak to ma miejsce choćby w andyjskich regionach Peru.

Na większych wysokościach jest naprawdę zimno. Sytuacja stała się na tyle poważna, że tamtejszy oddział Caritas rozpoczął kampanię o nazwie „Calor Patrio” („Ojczyste Ciepło”). Ma ona na celu pomoc mieszkańcom prowincji położonych na wysokości powyżej 4 000 m n.p.m. Organizatorzy akcji tłumaczą, że chodzi głównie o zebranie funduszy pozwalających na ocieplenie mieszkań techniką tzw. ściany Trombe’a, pozwalającą na bierne pozyskiwanie słonecznej energii cieplnej w okresie zimowym. Przewidziano także ulepszanie konstrukcji pomieszczeń kuchennych i zabudowań gospodarczych.

Czytaj dalej →

Argentyna - Fitz Roy  

Seraki nad Lago Piedras Blancas

Na przez | Komentować

Czas wracać. Im dalej od miradora nad Lago de Los Tres, tym mam wrażenie, że ściana Fitz Roy’a pokazuje się coraz okazalej. Przypomina mi to nieco sytuację z dziecięcej zabawy w Ciu-ciu babkę. Pamiętacie? ;) Odwracamy się w przeciwnym do reszty uczestników zabawy, odliczamy i na „10” patrzymy, czy ktoś się rusza. Tutaj rolę udającego, że wciąż jest w chmurach odgrywa Fitz Roy. A ja tak kontroluję co pewien czas. Katem oka mam wrażenie, że chmury jakby nieco rzedną, że lepiej widać sylwetkę. W tym momencie rzucam „sprawdzam”, odwracam się… a ściana momentalnie ponownie chowa się za pióropuszem stratocumulusów. Ehhh… Jak z dzieckiem. Mówię Wam, jak z dzieckiem…

Czytaj dalej →

Argentyna - Fitz Roy i Poincenot  

Fitz Roy

Na przez | Komentować

Poprzednio jak tutaj byłem, widziałem tylko szarą ścianę deszczu. Myślałem tylko o jednym – jak najszybciej się sta wynieść. Nie w głowie było mi podziwianie otoczenia. Zresztą, jakiego otoczenia? Wszystko takie samo – jednolicie szare, smutne, bez wyrazu. Ale teraz…

Idziemy wyżej. Mój nowo poznany amerykański kolega zabiera z rozbitego na Camp Poincenot namiotu linę alpinistyczną. Mi wręcza natomiast jakieś siatki pełne sprzętu wspinaczkowego. Mamy to przenieść do kolejnego pola namiotowego – położonego ok. 20 minut drogi pod górę.

Czytaj dalej →

Argentyna - Poincenot  

Fitz Roy się pokazuje!

Na przez | Komentować

Czas się wyspać. Dziś nie budzi nas żadne „pi-pi, pi-pi”. Dajemy sobie zupełny luz. Niech i nasze organizmy mają coś od życia. ;) Jak się wyśpimy, tak wstaniemy. I tak autobus na północ mamy dopiero na jutro rano.

Po 10-ej uzmysławiam sobie, że czegoś mi brakuje. Zdecydowanie. Coś jest nie tak. Ależ tak! Przecież to oczywiste! Nic nie stuka. Nie sączy. Nie ma tego charakterystycznego szumu, do którego już zdążyłem się przyzwyczajać. Słowem: NIE PADA!! ;)

Czytaj dalej →

Argentyna - kwatera w El Chalten  

Odpoczynek w El Chalten

Na przez | Komentować

W El Chalten pada już znacznie słabiej. Szarówka. Przecinające się pod kątem prostym ulice podziurawione są wielkimi kałużami. Nikt nie kręci się po miasteczku. By dojść do darmowego pola namiotowego, trzeba wpierw przejść całe El Chalten. I tutaj pojawia się pokusa. My zmoczeni. Rzeczy zmoczone. Namiot zmoczony. I teraz znowuż go rozstawiać? Znowuż marznąć? A wokół nas coraz to pojawia się baner z napisem „camera”, „rooms”, itd. Zachodzimy do pierwszego lepszego hostelu. Drewniane schody, murowana weranda. I karta przy okienku recepcji z cennikiem. Hmm… 50 pesos za noc w czteroosobowym pokoju. Dużo. Przynajmniej jak na południowoamerykańską skalę. Bo, w zestawieniu z cenami patagońskimi, zupełnie średnio. Do kolejnego, kolorowego hotelu z dwoma gwiazdkami błyszczącymi nad wejściem do hotelowej pizzerii nawet nie zachodzimy.

Czytaj dalej →

Argentyna - potok w deszczu  

Odwrót spod Fitz Roy’a

Na przez | Komentować

Budzi mnie łoskot deszczu uderzającego o tropik. Nieeee…. A zatem z marzeń nici. Wychylam nieśmiało nos na zewnątrz. No, nawet, nawet. Aż tak nie leje. Może i dalibyśmy radę? Szybko ubieram, co mam pod ręką, by wyjść kawałek poza teren zalesionego pola namiotowego. Zobaczymy, jak tam się prezentuje sytuacja. Gdy od gniewnego szarego nieba nie będzie już chronić nas żadna korona drzewa. A Monika niech sobie jeszcze podrzemie.

Wychodzę więc. Jeszcze parę kroków i będą na pobliskiej polanie, przez którą przepływa strumyk. Z niego biwakowicze biorą wodę do gotowania, do mycia, itd. O właśnie, przy okazji może wezmę co nieco poranną herbatę. Aaaaaaaaaajjjjjjjjj! Zimna fala skropelkowanej masy atakuje mnie w jednej chwili. Dopiero tutaj, poza leśnym zagajnikiem, w którym rozbiliśmy namiot, orientuję się, że w porównaniu z tym, co było wczoraj, nic a nic się nie zmieniło. Nadal wieje, jak… Jak w Patagonii. I znów to samo. Deszcz pada niemal równolegle do horyzontu. Wychodziłem zupełnie suchy. Minęło może 20 sekund. Nie mam ani fragmentu, który by się ostał – wszystko znów mokre. Zupełnie, jakbym wskoczył do wanny z zimną wodą. Mokry strach na wróble. O widoku na Fitz Roy również możemy zapomnieć. A stąd widok jest już ponoć zupełnie sympatyczny. Nie dla nas. Nie dziś. Czas wrócić do namiotu.

Czytaj dalej →

Argentyna - ulewa  

Noc na campingu Poincenot pod Fitz Roy’em

Na przez | Komentować

Uff… Wreszcie! Umorusani. Kompletnie przemoczeni. Milczący. I ociekający wodą. W takim stanie dwójka polskich gringos dochodzi do campu Poincenot. Zza ściany deszczu dostrzegam kontury kolorowych namiotów. Żadnych oznak życia. Nikt nie spaceruje. Nikt się nie wychyla. Wszyscy schowani. W pokorze cierpliwie oczekujący aż deszczowy żywioł miłościwie odpuści. Jeszcze ostatnie na dziś wyzwanie: rozbić namiot.

Nie ma nawet gdzie postawić plecaka. Wszędzie woda. Zgrabiałymi dłońmi usiłuję rozsupłać węzeł pokrowca od namiotu. Dobrze. Nie zatrzymuj się. Nie przestawaj. Każda chwila jest cenna.

Czytaj dalej →

Argentyna - lodowiec pod Cerro Torre  

Na lodowcu Glaciar Grande

Na przez | Komentować

Zdziwiłby się ten, kto wyobraża sobie, że skoro idziemy nie znakowanym szlakiem, de facto nie dostępnym turystom, to czeka nas jakaś walka o przetrwanie. Nic z tych rzeczy. Kończąc przeprawę przez rzekę, czeka nas jedynie niewielkie podejście na morenę otaczającą Lago Torze od południa. Dalej pod lodowiec Glaciar Grande poprowadzi nas wyraźna ścieżka. Droga biegnie grzbietem moreny, by po ok. 20 minutach spaceru wprowadzić nas w bukowy las. Tutaj czeka nas parę ostrzejszych podejść – w niektórych miejscach zamontowano specjalne linowe mocowania mające pomóc nie radzącym sobie z co trudniejszymi odcinkami. Bez obaw – każdy sobie tutaj poradzi. Ot, taki nieco ciekawszy od standardowego spacer po lesie. ;)

Czytaj dalej →

Argentyna - pokonywanie mostu pod Cerro Torre  

Przeprawa przez linowy most pod Cerro Torre

Na przez | Komentować

-Wiesz… Mam stracha. To chyba nie dla mnie… – widok wiszącej nad rwącym potokiem Rio Fitz Roy liny nie napawa Moniki optymizmem.
-Chodź. Spróbujemy chociaż – zachęcam, choć sam na ten widok tracę impet i pewność siebie.

By dostać się nad lodowiec Glaciar Grande pod ścianą Cerro Torre, trzeba wpierw uporać się z linowym mostem uwieszonym na dwóch wielkich głazach spoczywających na dwóch przeciwległych brzegach Rio Fitz Roy wypływającej z Lago Torre. Innej drogi na to, by podziwiać Cerro Torre z bliższej odległości niż pozwala na to ogólnodostępny dla turystów mirador, po prostu nie ma.

Czytaj dalej →

Aregntyna - zachod na scianie Cerro Torre  

Wschód słońca na Cerro Torre

Na przez | Komentować

Pobudka o godzinie 4:40 rano nie należy do przyjemności. W normalnej sytuacji wierciłbym się teraz z boku na bok oszukując wciąż upływające minuty i czerpiąc podwójną przyjemność z każdej skradzionej minuty drzemki. Ale nie dziś. Dziś ważna jest każda sekunda. Nieprzypadkowo kładąc się wczoraj spać, bezlitośnie ustawiłem budzik na tak wczesną porę. Czas zobaczyć wschód słońca na ścianie Cerro Torre.

Czytaj dalej →

Argentyna - Cerro Torre i Egger  

Cerro Torre – szczyt szczytów

Na przez | Komentować

Sen przychodzi bardzo prędko…
Jestem pod Cerro Torre. Marzenie spełnione. Pamiętacie, jak obiecywałem, że napiszę, kiedy już będę wiedział, jak to jest, gdy osiąga się to jedno z największych marzeń życia? Hmm… No właśnie. Czas spełnić obietnicę.

Bałem się, że jak ujrzę tę sylwetkę na własne oczy, to… po prostu zawiodę się. Tak po prostu. Zwyczajnie. Przecież ja znam tę górą prawie jak własną kieszeń. Zdjęcie magicznej sylwetki Cerro Torre towarzyszy mi od lat dosłownie wszędzie. Na pulpicie domowego monitora. Na kartkach kalendarza. Na plakatach. W albumach. Obyłem się z tym cudem. Zatem, czego ja tak naprawdę oczekuję? – myślałem podchodząc coraz to bliżej i bliżej Lago Torre.

Czytaj dalej →

Argentyna - Cerro Torre  

Zachód słońca pod Cerro Torre

Na przez | Komentować

-Macie jeszcze niespełna trzy godzinki do zachodu słońca. Pędźcie na mirador – zachęca Piotr, dopiero co poznany rodak.

-A Wy? – pytam, mając na myśli jego oraz małżonkę.

-My już byliśmy wczoraj. Idźcie. Raz, dwa. Druga taka okazja może się już nie powtórzyć. A pogawędzimy sobie później.

Nie trzeba było dwa razy powtarzać. Faktycznie. Szybko uświadamiam sobie, że przecież Cerro Torre jest widoczne statystycznie przez trzy dni w miesiącu. Szanse na to, że jutro będziemy mieli taki widok jak dziś są zatem jak jeden do piętnastu. Nie warto ryzykować. Tym bardziej, że smukła sylwetka Cerro Torre aż mieni się od odbijających się w niej promieniach słońca. Zbliża się koniec dnia. Światło jest coraz ciekawsze. Otoczenia nabiera coraz bardziej pastelowych odcieni. Teoria fotografii pejzażu odkryła to już dość dawno. Okres tuż przed zachodem oraz tuż po wschodzie dnia to momenty, w których powstają najciekawsze zdjęcia.

Czytaj dalej →