Czas wracać. Im dalej od miradora nad Lago de Los Tres, tym mam wrażenie, że ściana Fitz Roy’a pokazuje się coraz okazalej. Przypomina mi to nieco sytuację z dziecięcej zabawy w Ciu-ciu babkę. Pamiętacie? 
Odwracamy się w przeciwnym do reszty uczestników zabawy, odliczamy i na „10” patrzymy, czy ktoś się rusza. Tutaj rolę udającego, że wciąż jest w chmurach odgrywa Fitz Roy. A ja tak kontroluję co pewien czas. Katem oka mam wrażenie, że chmury jakby nieco rzedną, że lepiej widać sylwetkę. W tym momencie rzucam „sprawdzam”, odwracam się… a ściana momentalnie ponownie chowa się za pióropuszem stratocumulusów. Ehhh… Jak z dzieckiem. Mówię Wam, jak z dzieckiem…
Czas się wyspać. Dziś nie budzi nas żadne „pi-pi, pi-pi”. Dajemy sobie zupełny luz. Niech i nasze organizmy mają coś od życia. 
Uff… Wreszcie! Umorusani. Kompletnie przemoczeni. Milczący. I ociekający wodą. W takim stanie dwójka polskich gringos dochodzi do campu Poincenot. Zza ściany deszczu dostrzegam kontury kolorowych namiotów. Żadnych oznak życia. Nikt nie spaceruje. Nikt się nie wychyla. Wszyscy schowani. W pokorze cierpliwie oczekujący aż deszczowy żywioł miłościwie odpuści. Jeszcze ostatnie na dziś wyzwanie: rozbić namiot.
Po czterech godzinach powolnego marszu docieramy do Lago Torre. Jesteśmy na wysokości zaledwie 635 metrów n.p.m. Przede mną ciemnoniebieska toń mroźnego jeziora. Ponad nim zaś najpiękniejsza górska panorama, jaką tylko człowiek jest w stanie sobie wyobrazić. Sino-szarawa skalna iglica wznosząca się na wysokość 3133 metrów n.p.m. Gdy porównuję ten widok do tych wszystkich znanych mi z pocztówek, mam wrażenie, że oto stoję przed gigantyczną makietą. Wyświetlam sobie ekran mojej Nokii, na której tapecie widnieje słynna iglica. Niewiarygodne. Wszystko jest jednakowe. Każdy płat śniegu. Charakterystyczna półka w dwóch trzecich ściany jest identycznie ośnieżona, jak na zdjęciu. Zgadza się każdy szczegół. Cerro Torre, jeśli tylko nie znajduje się we mgle stratusów, odstawia widzom ten sam, również piękny spektakl. Tak, aby każdy, kto tu trafi był szczęśliwy.
Rio Fitz Roy to rzeka dość szeroka i niezwykle bystra. Gdy stoję teraz nad jej północnym brzegiem, szybko uświadamiam sobie, że moje pobożne życzenia przewidujące, że jakoś sobie z nią uporam, w razie gdyby mój „sprzęt” (karabinek i pętla) okazał się być jednak niewystarczający do sforsowania linowego mostu, wydają się być po prostu śmieszne. W życiu! Nawet o tym nie myślcie. Rzeka ma dobre 40 metrów szerokości. W niektórych miejscach kotły eworsyjne żłobią ponad 3 metrowe przegłębienia. Wolę nie wyobrażać sobie, co się stanie, jeśli np. w połowie pokonywania tego linowego mostu pętelka odmówi mi posłuszeństwa. Albo nie starczy sił w ramionach, by dalej pełznąć. Ojojojoj…
