Kiedy wyjeżdżamy na wakacje do Egiptu to na naszej liście rzeczy, które musimy zawsze zobaczyć pojawiają się: Wielkie Piramidy w Gizie, Dolina
Królów, Świątynia w Karnaku. Poza atrakcjami historycznymi nie może zabraknąć nam orientalnego show, w czasie, którego tancerka brzucha zaprezentuje nam swoje umiejętności taneczne przy rytmie orientalnej egipskiej muzyki. Taniec brzucha to inaczej raks shargi – taniec Wschodu. Już od starożytnych czasów był znany w Egipcie. W wielu grobowcach możemy obserwować malowidła ścienne ukazujący Egipcjanki w czasie tańca zabawiające faraona i jego gości. Taniec brzucha jest wykonywany głównie przez kobiety, (choć przyznam, że zdarzyło mi się widzieć go również w wykonaniu mężczyzn i nie można im zarzucić, że są w tym gorsi 
). Taniec brzucha nie należy do tańców sformalizowanych jak np. taniec towarzyski. Współcześnie taniec brzucha łączy w sobie tradycyjne tańce z różnych regionów Egiptu oraz czerpie inspiracje z innych rodzajów tańców. Taniec brzucha wykonuje się solo lub w grupie, ale nie jest to taniec w parach . Istotnym elementem tańca brzucha jest izolowanie od siebie poszczególnych części ciała i mięśni, odzwierciedlając w ten sposób rytm muzyki. Poszczególne instrumenty są interpretowane przez określoną grupę ruchów. Akordeon – to przede wszystkim ruchy korpusu, miednicy i bioder, a kanoun (arabski instrument ludowy o 75 strunach w czterech oktawach, występujący przy tradycyjnej muzyce) wskazuje na shimmy. Patrząc z boku wydaje się, że tanie brzucha jest łatwy, trzeba tylko trochę poruszać biodrami, a tak naprawdę jest to taniec, przy którego nauce trzeba wykazać się dużą dozą cierpliwości oraz bardzo dużo trenować. Charakterystycznym elementem jest tzw. shimmy, czyli wprowadzenie ciała tancerki w drżenie.
Każdy Faraon jest ucieleśnieniem słonecznego boga Re oraz Horusa, boga stanu królewskiego. Od połączenia tych dwóch bóstw powstaje Horemachte, od którego Faraon otrzymuje prawo do panowania. Sposób, w jaki Faraonowie byli przedstawiani w starożytnych Tebach, religijnej stolicy kraju, onieśmielało ludność Egiptu. Faraonowie w świątyni w Karnaku i Luksorze przedstawiani są, jako kamienni giganci, wzbudzali strach, ale i poczucie bezpieczeństwa. Tak potężnej osoby, jaką przedstawiały posągi nie mogło nic zniszczyć. Wejść do świątyni w Luksorze i Karnaku mieli prawo jedynie kapłani oraz Faraon, który był pośrednikiem między bogami, a światem ludzi. Faraon oddzielał swoim istnieniem niebo i ziemię, dzięki obrzędom, jakie odprawiał w świątyni ku czci bogów, słońce wschodziło każdego dnia, a Nil obficie wylewał. Co roku dusza Faraona, Ka była odnawiana podczas obrzędów święta Opet. W ten sposób potwierdzano jego słuszność, jako Faraona i pośrednika pomiędzy bogami i ludźmi. Po dopełnieniu obrzędów Faraon ocalał świat od chaosu, dlatego obrzędy były dokonywane co roku. Każdy Faraon budował wspaniałe budowle ku czci bogów, gdzie część jego duszy pozostawała w świątyni i broniła lud Egiptu od nieszczęścia.
