Wracamy do autobusu i jedziemy dalej. Jeszcze 20 minut. Coraz bliżej. Na rogatkach El Chalten autobus zwalnia, a po chwili skręca w boczną odnogę drogi. Zatrzymujemy się pod niską chatą. To siedziba parku narodowego Los Glaciares – tego samego, w którym znajduje się opisany już lodowiec Perito Moreno. Z tym, że ta – północna – część parku jest fajniejsza. Po pierwsze: mniej komercyjna, gdy zestawimy liczbę turystów odwiedzających codziennie lodowiec Perito Moreno i El Calafate z liczbą turystów w El Chalten i pod Cerro Torre. Po drugie: ciekawsza (cielący się lodowiec jest wszak piękny, lecz nie umywa się do skalnych zębów turni Cerro Torre i Fitz Roy’a). A po trzecie (co równie ważne, a może i najważniejsze): darmowa. Tak, tak! Wstęp do północnej części parku Los Glaciares nie kosztuje nic! Możemy za free wbić się pod którąś z tych przepięknych ścian i na darmowym polu namiotowym stacjonować ile tylko dusza zapragnie!
W głowie totalny bajzel. Nie chce mi się myśleć ani o stanie naszych finansów, ani o tym, co dziś zjemy na obiad. Wrażenie społecznego zagubienia potęguje wszechobecny ruch w El Calafate. Przed wystawną restauracją znów ta sama grupka Indian plumkająca swoje hity ubarwiając je podkładem z CD. Bity z podstawionych głośników rozłupują mi czaszkę na dwie półkule. Chyba nie odnajduję się tutaj najlepiej.
Chleb za 7 PLN. Butelka piwa za 10 PLN. Najtańszy obiad w restauracji za 75 PLN. Kijek trekkingowy za 300 PLN. Wyobraźcie sobie elitarną wyspę drożyzny na plamie hiperdrogiej krainy, jaką bez wątpienia jest Patagonia. Oto całe El Calafate. Najdroższe miejsce w kraju. Szczyt szpanu i komercji. Skupisko ubranych w najmodniejsze kurtki gore-tex’u bogatych turystów z USA bądź UE. Wystawne restauracje, przed którymi występują uliczni grajkowie – rzecz jasna, przebrani za Indian. Dla klienta wszystko. Byle był obrót. Byle była kasa.
