Czas wracać. Im dalej od miradora nad Lago de Los Tres, tym mam wrażenie, że ściana Fitz Roy’a pokazuje się coraz okazalej. Przypomina mi to nieco sytuację z dziecięcej zabawy w Ciu-ciu babkę. Pamiętacie? 
Odwracamy się w przeciwnym do reszty uczestników zabawy, odliczamy i na „10” patrzymy, czy ktoś się rusza. Tutaj rolę udającego, że wciąż jest w chmurach odgrywa Fitz Roy. A ja tak kontroluję co pewien czas. Katem oka mam wrażenie, że chmury jakby nieco rzedną, że lepiej widać sylwetkę. W tym momencie rzucam „sprawdzam”, odwracam się… a ściana momentalnie ponownie chowa się za pióropuszem stratocumulusów. Ehhh… Jak z dzieckiem. Mówię Wam, jak z dzieckiem…
Czas się wyspać. Dziś nie budzi nas żadne „pi-pi, pi-pi”. Dajemy sobie zupełny luz. Niech i nasze organizmy mają coś od życia. 
Uff… Wreszcie! Umorusani. Kompletnie przemoczeni. Milczący. I ociekający wodą. W takim stanie dwójka polskich gringos dochodzi do campu Poincenot. Zza ściany deszczu dostrzegam kontury kolorowych namiotów. Żadnych oznak życia. Nikt nie spaceruje. Nikt się nie wychyla. Wszyscy schowani. W pokorze cierpliwie oczekujący aż deszczowy żywioł miłościwie odpuści. Jeszcze ostatnie na dziś wyzwanie: rozbić namiot.
Rio Fitz Roy to rzeka dość szeroka i niezwykle bystra. Gdy stoję teraz nad jej północnym brzegiem, szybko uświadamiam sobie, że moje pobożne życzenia przewidujące, że jakoś sobie z nią uporam, w razie gdyby mój „sprzęt” (karabinek i pętla) okazał się być jednak niewystarczający do sforsowania linowego mostu, wydają się być po prostu śmieszne. W życiu! Nawet o tym nie myślcie. Rzeka ma dobre 40 metrów szerokości. W niektórych miejscach kotły eworsyjne żłobią ponad 3 metrowe przegłębienia. Wolę nie wyobrażać sobie, co się stanie, jeśli np. w połowie pokonywania tego linowego mostu pętelka odmówi mi posłuszeństwa. Albo nie starczy sił w ramionach, by dalej pełznąć. Ojojojoj…
