W czasie zamieszek, jakie miały miejsce w Kairze w styczniu bieżącego roku, ucierpiało na tym wiele instytucji
państwowych, między innymi Muzeum Egipskie w Kairze. Z muzeum zostały skradzione artefakty przedstawiające pozłacaną postać faraona Tutenchamona. Zaginiona figurka przedstawiająca faraona stojącego w łodzi, dzierżącego w ręce złoty harpun, należy do jednej z trzech skradzionych figurek Tutenchamona. Niedawno mister ds. starożytności Egiptu dr Zahi Hawass poinformował media o odnalezieniu figurki. Jest ona lekko uszkodzona, utraciła część korony faraona oraz kawałki nóg postaci, ale i tak nie odbiera to jej uroku. Łódź, w której znajdowała się figurka została przez rabusiów pozostawiona w muzeum, dlatego dzięki pracy specjalistów, figurka powróci na swoje miejsce, zostanie przymocowana do łodzi i odrestaurowana. Wśród odzyskanych artefaktów znalazła się również królewska trąbka, która nie zaznała żadnych uszkodzeń i niedługo wróci na salę wystawową. Niestety nie można tego samego powiedzieć o wachlarzu, którego zdobiona powierzchnia z jednej ze stron została rozbita na jedenaście fragmentów i będzie wymagała bardzo poważnych zabiegów renowacyjnych. Kolejnym odzyskanym przedmiotem jest jedna z 10 skradzionych figurek, uszebti, które należały do Jujego i jego żony Czuje (ich córką była
Każdy Faraon jest ucieleśnieniem słonecznego boga Re oraz Horusa, boga stanu królewskiego. Od połączenia tych dwóch bóstw powstaje Horemachte, od którego Faraon otrzymuje prawo do panowania. Sposób, w jaki Faraonowie byli przedstawiani w starożytnych Tebach, religijnej stolicy kraju, onieśmielało ludność Egiptu. Faraonowie w świątyni w Karnaku i Luksorze przedstawiani są, jako kamienni giganci, wzbudzali strach, ale i poczucie bezpieczeństwa. Tak potężnej osoby, jaką przedstawiały posągi nie mogło nic zniszczyć. Wejść do świątyni w Luksorze i Karnaku mieli prawo jedynie kapłani oraz Faraon, który był pośrednikiem między bogami, a światem ludzi. Faraon oddzielał swoim istnieniem niebo i ziemię, dzięki obrzędom, jakie odprawiał w świątyni ku czci bogów, słońce wschodziło każdego dnia, a Nil obficie wylewał. Co roku dusza Faraona, Ka była odnawiana podczas obrzędów święta Opet. W ten sposób potwierdzano jego słuszność, jako Faraona i pośrednika pomiędzy bogami i ludźmi. Po dopełnieniu obrzędów Faraon ocalał świat od chaosu, dlatego obrzędy były dokonywane co roku. Każdy Faraon budował wspaniałe budowle ku czci bogów, gdzie część jego duszy pozostawała w świątyni i broniła lud Egiptu od nieszczęścia.
Gdy Amenchotep IV przyszedł na świat Egipt znajdował się u szczytu rozwoju gospodarczego. Wpływy ojca – Amenchotepa III sięgały daleko poza granice państwa. W chwili śmierci ojca, Amenchotep IV miał zaledwie kilkanaście lat. Nie posiadał tak potrzebnego doświadczenia w rządzeniu państwem. Egiptolodzy uważaj, że Amenchotep IV był dziwnym człowiekiem, stronił od ludzi, lubił spędzać czas na przemyśleniach z dala od pałacowych intryg, nie lubił polityki. Wolał spędzać czas wśród przyrody i składać hołd bogom. Opisujące go starożytne dokumenty mówią o chudym i schorowanym młodzieńcu. Wszystkie reliefy, które zachowały postać Amenchotepa IV, przedstawiają go jako postać ze zbyt dużą głową w stosunku do ciała, wydętym brzuchem, szerokimi biodrami, chudymi i długimi ramionami, z rozmarzonymi oczami i ustami jak u kobiety (niektórzy historycy spekulowali, jakoby Amenchotep IV mógł być kobietą, ale ta teoria został odrzucona). Amenchotem IV był pierwszym władcą Egiptu ukazywanym w taki sposób, ze swoimi przywarami. Do tej pory każdy faraon nie zależnie od wyglądu zewnętrznego był przedstawiany jako silny i potężny władca. Postacie przedstawiające Amenchotepa IV są rachityczne. Taki rodzaj prezentowania był zaprzeczeniem kształtów i proporcji postaci faraona, które artyści egipscy wypracowali przez wieki. W ten sam sposób była przedstawiana cała rodzina faraona. Amenchotem IV według zwyczaju dworu egipskiego w młodym wieku został ożeniony – z Nefretete (co do jej pochodzenia nie ma jednoznacznej tezy). Z tego małżeństwa Amenchotep IV miał co najmniej sześć córek. Na wszystkich reliefach z tego okresu Nefretete zawsze jest u boku męża wraz z córkami. Nie była ona jednak jego jedyną żoną.
