Chile - Rajd Dakar  

Odwołają Rajd Dakar?

Święta za pasem, więc dziś króciutko, co by nie zagadywać. ;)

Jak spieszą latynoskie media, noworoczna edycja Rajdu Dakar, którą ponownie zaplanowano na terenach Argentyny i Chile, może się nie odbyć. Póki co wszystkie ekipy zgodnie przygotowują się do najważniejszego startu w sezonie, lecz w kuluarach nadal trwają ostateczne rozmowy. W czym rzecz? Wszystkie wątpliwości dotyczą tragicznej sprawy z zeszłego roku, kiedy to w wypadku z udziałem ciężarówki należącej do organizatora rajdu zginęło dwoje obywateli Chile, a dwóch kolejnych zostało ciężko rannych.


p_j  

Recepta na zwiedzanie Paryża.

p_jJeszcze troszkę o Paryżu. Październik dobiega końca. Tanie linie lotnicze prześcigają się w ofertach okazyjnych lotów po Europie. Wielu pracujących szykuje się na urlop wybierając Paryż, jako wymarzony cel podróży. Również spontaniczna wizyta zdaje się być w zasięgu ręki, a co najważniejsze – kieszeni! Bardzo dobrze, bo jesień we Francji to doskonały czas na podróż.

Wszystkie przewodniki piszą zgodnie, że na zwiedzanie stolicy warto poświęcić 5-7dni. Jeśli jednak ta urocza stolica jest tylko jednym z wielu celów naszej podróży po Francji, warto przygotować sobie plan zwiedzania. Jeśli przyjeżdża się do Paryża wczesnym rankiem a opuszcza późnym wieczorem, warto ułożyć go następująco:

Przed południem zwiedzić Citè, katedrę Notre-Dame, przejść do Kościoła St-Severin, a potem spacerem przez Dzielnicę Łacińską koło Panteonu i Sorbony, przejść przez St-Michel i St-Germain do kościoła St-Germain-de-Près i przez Pont des Arts do Luwru. To zajmie około 4 godzin.

W południe warto przeznaczyć na zwiedzanie Luwru, a dokładnie skrzydła Sully, gdzie znajdują się m.in. Mona Liza, Nike z Samotraki i Wenus z Milo. Powinniśmy zdążyć w 3 godziny.

Po południu natomiast warto przejść się przez ogrody Tuileries do pl. de la Concorde, przejechać metrem do stacji Abbesse na Montmartre i zwiedzić ulicę artystów tak, by znaleźć chwilkę na przekąskę w Cafè Deux Moulin. Potem rue Lepic do góry dojdziemy do domu, w którym mieszkał Van Gogh i zobaczymy malowany przez Renoira wiatrak Moulin de la Galette. Warto przejść przez targ artystów na pl. du Tertre, zobaczyć panoramę Paryża spod bazyliki Sacrè-Coeur. Słynnymi schodami zejść do pl. des Adesses i w dół do pl. Pigalle, a potem do pl. Blanche, by zobaczyć słynny wiatrak Moulin Rouge. Na pl. Blanche wsiąść do metra i dojechać do stacji Clemenceau. Zwiedzanie tej części zajmie około 4 godzin.

Wieczorem warto przejść się aleją Champs-Èlysèes do Łuku Triumfalnego, wjechać na górę, a potem zjeść kolację w którejś z restauracji w pobliżu popularnej alei. Czas: 2 godziny.

Jeśli chcemy zwiedzić Paryż w weekend do opisanych wyżej pozycji warto dołożyć zwiedzanie wieży Eiffla, Hotel des Invalides i Musèe d’Orsay (pierwszego dnia), potem spacer z Luwru rue St Honorè do placu Vendôme oraz dłuższe zakupy w Dzielnicy Łacińskiej.

„Rozsądny czas” na zwiedzenie to jednak 5-7 dni. Wiadomo, że pewnie rzeczy i tak zobaczy się pobieżnie, np. wielkie muzea. Na dokładnie zwiedzenie Luwru potrzeba przynajmniej 3 dni,  w Musèe d’Orsay z grubsza można zorientować się w kilka godzin, ale wiadomo, że warto być tam więcej niż raz. Dysponując 5 dniami najlepiej organizować sobie nie więcej niż 2 spacery dziennie, a jeden dzień przeznaczyć na odpoczynek, np. na zakupy czy pobyt w jednym z paryskich parków, a wieczorem wybrać się w rejs po Sekwanie. Zwiedzanie interesujących miejscowości pod Paryżem lepiej odłożyć na następny raz – chyba, że kosztem przedpołudniowych zakupów znajdzie się czas na Wersal.


z_p  

Paryż. Trzy kolory: biały, szary i … zielony!

z_pParyż, Paryż.. Miasto-legenda, przez wielu uważany za stolicę świata, a na pewno za stolicę mody. Każdy, kto przyjeżdża do tego miasta przywiązuje się niemal natychmiast i jest pewny, że odwiedzi je ponownie. Nic dziwnego, bo Paryż jest miastem setek zabytków, muzeów i wspaniałych rozwiązań architektonicznych, ale także romantycznych zaułków, wypielęgnowanych parków, ogrodów i lokali. Tętniący życiem od rana do wieczora, wciąż się zmienia, jednocześnie pozostając sobą, wierny dewizie „Fluctuat nec mergitur” (co znaczy: miotają nim fale, ale on nie ginie). Zaskakuje wspaniałymi perspektywami, subtelnymi detalami i harmonijnym połączeniem kamienia stali i szkła.

Wielu turystów przyjeżdżających do Paryża zaczyna zwiedzanie od wjazdu na najsłynniejszą wieżę świata – Eiffel Tour. Oglądając panoramę zauważają, że dominującymi kolorami w tym krajobrazie są zdecydowanie biały i szary. Przy pochmurnej pogodzie, kiedy niebo zlewa się z zabudowaniami, niektórzy powiedzą, że właściwie nie ma się czym zachwycać, a ta wspaniała harmonia kamienia i stali jest po prostu nudna, a już na pewno monotonna.

Otóż, nic bardziej mylnego. Wystarczy zwiedzić przynajmniej centrum, by przekonać się, że Paryż to nie tylko biało-szare budynki, ale i ogrody, skwerki, parki i mnóstwo zielonych rond! Wszystkich niedowiarków zapraszam na spacer po najpopularniejszych „dowodach” paryskiej zieleni.

Ogród Tuileries rozciąga się między pl. de la Concorde a Luwrem, ograniczony z jednej strony Sekwaną, z drugiej rue Rivoli. Udostępniony publiczności w XVIII w. jest dziś jednym z najliczniej odwiedzanych miejsc w Paryżu. Uroku dodają mu pięknie utrzymane drzewa, klomby kwiatów kwitnących od wczesnej wiosny do późnej jesieni, malownicza sadzawka i kilkadziesiąt rzeźb (najstarsze  z XVII w.)

Idąc do Placu de la Concorde, mijamy angielskie ogrody i rondo Champs-Ѐlysèes, skąd widać Grand Palais i Petit Palais (Duży i Mały Pałac), tworzące wraz z mostem Aleksandra III rozległy zespół architektoniczny datowany na 1900 r. Za rondem aleja wciąż zmienia swój charakter. Za ogrodami angielskimi, w pobliżu Pól Elizjejskich, przy chodnikach znajdują się budynki kin, kawiarnie i restauracje, banki, agencje turystyczne oraz luksusowe sklepy. Ta część alei posiada charakter wyjątkowo kosmopolityczny.

Niedaleko Pól Elizejskich znajduję się Park Monceau otoczony szerokimi alejami. Jest to wyjątkowo uroczy ogród, w którym rosną rzadkie gatunki drzew: klon, jawor, platan wschodni i ginko bilboa. Antyczne kolumny i inne budowle, dywany kwiatów i przechadzające się kaczki pozwalają zapomnieć o ruchu ulicznym na zewnątrz.

Pola Marsowe – kiedy powstała tu szkoła wojskowa ogrody, które rozciągały się między budynkiem Akademii i Sekwaną, zostały przekształcone w pola do ćwiczeń wojskowych i otrzymały łacińską nazwę Campus Martius. Odbywały się to ważne święta patriotyczne, w tym obchody pierwszej rocznicy zajęcia Bastylii, podczas których Ludwik XVI zaprzysiągł Konstytucję. Obecnie znajduje się tu ogromny ogród w stylu francuskim i angielskim, w którym często odbywają się ważne wydarzenia, gromadząc tłumy paryżan.

Zajmujący 25 ha Ogród Luksemburski otwarto dla publiczności w XIX w. W ogrodzie poza fontannami (najsłynniejsza z nich Fontaine de Medicis)  znajdują się liczne rzeźby (najsłynniejsze kobiety Francji, kopia Statuy Wolności, popiersie Fryderyka Chopina). Osobliwością ogrodu jest założona w 1856 r. pasieka, rosną tu także wspaniałe drzewa – kasztanowce, platany wiązy, ligustry oraz kwitnące na wiosnę jabłonie i grusze (pozostałość dawnego sadu klasztoru kartuzów). W ogrodzie znajduję się również piękna oranżeria, zabytkowa karuzela z 1880 r. oraz stuletni teatrzyk  kukiełkowy.

Paryski Ogród Botaniczny (Jardin des Plantes) został założony w pierwszej połowie XVII w. jako „królewski ogród roślin leczniczych” i wkrótce został otwarty dla publiczności. Atrakcją ogrodu są stare drzewa – cedr libański z 1734 r., pistacja z 1700, a także robinia z 1635. Ponadto znajdują się tu: alpinarium, palmiarnia, ogród meksykański, Menagerie – najstarszy ogród zoologiczny na świecie, Mikrozoo, labirynt oraz budynki Muzeum Historii Naturalnej.


wn_sch  

Boskie pałace, czyli uroki paryskich katedr

Są piękne, dostojne, monumentalne. Każdy, kto odwiedził stolicę Francji wie, że obok tych budowli nie można przejść obojętnie. Mowa oczywiście o dwóch wspaniałych katedrach położonych w sercu tętniącego życiem Paryża – Sainte Chapelle i znanej chyba wszystkim Notre Dame. Obie zachwycające, wywołujące piorunujące wrażenie. Uznawane za najwspanialsze dzieła europejskiego gotyku.

wn_schKatedra Sainte Chapelle. W zamierzeniu miała to być najwspanialsza świątynia średniowiecznego chrześcijaństwa, wyrażająca pobożność, a zarazem prestiż francuskiej monarchii. Została zbudowana dla przechowywania świętych relikwii, w tym korony cierniowej i fragmentów Krzyża Świętego, które król Ludwik IX, kupił od cesarza Baldwina II za cenę czterokrotnie przewyższającą budowę samej świątyni! Zaspakajając pragnienie wielbicieli architektury kilka słów o wyglądzie. Już na zewnątrz widać silnie zaakcentowane linie wertykalne, przypory wieńczą starannie opracowane sterczyny, wysoki szczyt fasady ujęty jest z dwóch stron strzelistymi  wieżami, na dachu umieszczona jest zwężająca się ku górze wieżyczka. Świątynia jest dwupoziomowa. Dolna kaplica jest, dość ciemna, przypomina kryptę, ta nad nią z kolei oszałamia barwami i grą światła (Mówi się, że piękno świątyni Sainte Chapelle ma w sobie coś wręcz nierealnego). Tutaj między wysokimi kolumnami znajdują się ogromne witrażowe okna tworzące barwne przeszklone ściany. Połączenie tych bajecznie kolorowych, świetlistych powierzchni szkła i jednolitego stylowo wnętrza, należy do największych osiągnięć gotyckiej architektury.

ndDruga z katedr – nieco starsza Notre Dame to imponująca bryła będąca dobrym przykładem nowego stylu architektonicznego, który od połowy XII wieku opanował zachodnie budownictwo sakralne. Wznoszenie takich budowli stało się możliwe dzięki ogromnemu postępowi technologii oraz sporym środkom finansowym. Podobnie jak nieco wcześniejsze katedry w północnej Francji (np. Saint-Denis, Sens, Loan) Notre Dame odzwierciedlała ważną teologiczną koncepcję, według której świątynia miała być obrazem Królestwa Bożego, czyli Nowej Jerozolimy. W katedrze Notre-Dame znalazły zastosowania niemal wszystkie techniczne osiągnięcia tego okresu. Żebra sklepień nad nawą główną, liczącą ponad 30m wysokości, nie tylko stanowią element konstrukcyjny, lecz także wizualnie jednoczą wnętrze. Łuki przyporowe – wówczas jeszcze zupełna nowość – umożliwiły wzniesienie górnej kondygnacji z oknami, które oświetlają wnętrze. W dwuwieżowej zdobionej posągami fasadzie umieszczona jest potężna rozeta. Transept i wspaniale opracowane maswerkowe rozety na zakończeniu jego ramion pochodzą z połowy XIII wieku. Wysmukła wieżyczka na dachu została dodana dopiero w XIX wieku.


Ramzes II Wielki  

Ramzes II, podróż do Francji.

Z powodu postępującego rozkładu mumii Ramzesa II, egipscy naukowcy poprosili o pomoc francuskich naukowców wRamzes II Wielki powstrzymaniu tego proces. Po spotkaniu między głowami Państwa Francuskiego i Egipskiego, zapadła decyzja o przewiezieniu faraona do Francji, gdzie francuscy naukowcy mieli zając się jego niszczejący ciałem. Ciało faraona zostało złożone w dębową trumnę i przygotowane do lotu. Ze względu na  międzynarodowe przepisy Ramzes II otrzymał paszport na przelot do Francji z adnotacją „zmarły Król”. 26 września 1976 faraona na lotnisku Le Bourget pod Paryżem przywitała francuska Gwardia Republikańska. Po przylocie Ramzes Wielki został przewieziony do Muzeum Człowieku w Paryżu. Sala, w której znajdowało się ciało faraona była strzeżona dzień i noc przez strażników, by snu władcy nikt nie śmiał zakłócać. Przez około  siedem miesięcy mumią faraona zajmowała się grupa specjalistów z różnych dziedzin (botaników, chemików, lekarzy sądowych, rentgenologów, antropologów). Po wielu badaniach powstrzymała postępujący rozkład ciała faraona. Po ostatnich zabiegach konserwatorskich Ramzes II został owinięty całunem ofiarowanym przez Muzeum w Luwrze oraz został złożony do trumny zrobionej z cedru libańskiego. Z tego samego materiału w starożytnym Egipcie wyrabiano trumny królewskie. W taki sposób mumia powróciła do Egiptu. Ciało Ramzesa II do dziś znajduje się w Muzeum Egipskim w Kairze. Sam faraon leży teraz w hermetycznej szklanej trumnie, a specjalne czujniki pilnują temperaturę i wilgotność w sarkofagu. Można powiedzieć, że faraon spoczywa w spokoju. 


francja-zdjecie-wieza-eiffl  

Zastrzeżony kolor Wieży Eiffla?

Wieża EifflaNa jesieni tego roku przewidziany jest koniec prac renowacyjnych Wieży Eiffla. W zeszłym roku, z okazji swoich 120 urodzin, Wieża Eiffla zaczęła zyskiwać nowy blask. Mierząca 324 metry i ważąca 7300 ton wieża podlega przeróżnym czynnikom środowiskowym, które psują powłokę zewnętrzną stalowej konstrukcji. Ponoć sam Gustave Eiffel zalecił by jego dzieło było odmalowywane systematycznie co 7 lat. Od początku istnienia wieża przybierała już różne kolory, w tym wenecką czerwień czy też żółć. Dzisiejszy kolor brązowy wprowadzony został w 1968 roku. Pomyślany został tak, aby dobrze komponował się z dachami i fasadami paryskich domów.


Pałac Dolmabahce  

Pałac Dolmabahce – turecki pałac w stylu europejskim.

Pałac DolmabahcePałac Dolmabahce znajduje się w Istambule. Położony jest po europejskiej stronie cieśniny Bosfor. Dawniej służył jako centrum administracyjne Imperium Osmańskiego (1853-1922). Od śmierci Ataturka w 1938 r. pełni rolę Muzeum.

Pałac Dolmabahce był pierwszym pałacem wybudowanym w stylu europejskim w Istambule. Wzniesiony na rozkaz sułtana Abdulmecida I. Powstał między 1842, a 1853 rokiem. Architektem Dolmabahce był Karabet Balyan (Ormianin z pochodzenia, znakomity architekt). Pałac jest pełen wyszukanych zdobień. Jego budowa pochłonęła równowartość około 35 ton złota. We wnętrz pałacu Dolmabahce znajduje się kryształowy żyrandol z 750 lampami. Waży około 4,5 tony i jest darem od Królowej Wiktorii (Angielska Monarchini). Pałac może się również pochwalić największą kolekcją bakaratowych (specjalne szkło) żyrandoli na świecie. Z tego typu szkła jest wykonana jedna z poręczy schodów. W czasie prac remontowych w 1910 r. w Pałacu Dolmabahce zamontowano centralne ogrzewanie. Po powstaniu Republiki Tureckiej Pałac Dolmabahce, został oddany do dyspozycji Mustafy Kemala – Ataturka. Gdy przebywał w Istambule pałac służył jako jego rezydencja.


zdjecie-francja-disneyland  

Europejski Disneyland

zdjecie fajerwerków w disneylandzieJak Francja to i jedyny w Europie Disneyland. Miejsce to odwiedza rok rocznie miliony turystów, zwłaszcza że położone jest tylko 30 km od Paryża – najchętniej odwiedzanego miasta Francji. W parku rozrywki nie brakuje atrakcji dla dzieci, ale i wielu dorosłych spełnia tu swoje ukryte marzenia ;)

Cały obiekt podzielono na pięć krain, z których każda ma inną tematykę, posiada oddzielne restauracje i sklepy. Na Main Street podziwiać można kolorowe odwzorowanie małego amerykańskiego miasteczka z początków XX wieku. Tu też wsiądziemy w kolejkę która powiezie nas po całym parku. W Fantasylandzie spotkamy Śpiącą Królewnę i Siedmiu Krasnoludków, Piotrusia Pana i całe mnóstwo śpiewających lalek. W Discoverylandzie można odbyć wirtualny lot statkiem kosmicznym i spotkać bohaterów Gwiezdnych Wojen. Frontierland to z kolei nic innego jak kraina Dzikiego Zachodu. Wśród czerwonych skał kryjących kopalnię złota pędzi górnicza kolejka, po jeziorze pływa kanu, a indiańska wioska zaprasza na spotkanie z Pocahontas.


Argentyna-rajd Paryż Dakar  

Rajd Paryż-Dakar znów w Ameryce Południowej

Słynny na całym świecie Rajd Paryż-Dakar po raz trzeci z rzędu odbędzie się na południowoamerykańskim kontynencie. Taką decyzję przed kilkunastoma godzinami podjęli organizatorzy imprezy. Oznacza to, że w przyszłym roku rywalizacja znów zagości do Argentyny i Chile. Rajd rozpocznie się tradycyjnie 1 stycznia. Koniec planowany jest na 16 stycznia.

Dyrektor przedsięwzięcia, Etienne Lavigne, potwierdził, że start i meta zlokalizowana będzie w Buenos Aires. W oficjalnym piśmie skierowanym do prasy stwierdzono, że koronnym argumentem przemawiającym za tym, aby rajd znów odbył się w Ameryce Południowej był „entuzjastyczny udział kibiców zbierających się wzdłuż całej trasy”.


szyld hotelu "Chopin" w Paryżu  

Chopin w Paryżu

klawiatura fortepianuU nas Rok Chopinowski! Paryż także obchodzi 200-lecie urodzin kompozytora. Miasto organizuje liczne wystawy i koncerty. Opracowana także została specjalna trasa turystyczna śladami naszego rodaka.

Chopin żył w Paryżu w latach 1831-1849. Przybył do niego jako 21-letni młodzieniec. Tu zaznajamiając się z rodzinami emigranckimi z Polski (takimi jak np. Czartoryscy), szybko wtopił się w śmietankę towarzyską. Obracał się wśród największych kompozytorów (Liszt, Mendelssohn), muzyków (Hiller, Thalberg) i malarzy (Delacroix). Jego talent został szybko zauważony i Chopin także znalazł uznanie wśród wyższych sfer. Potwierdzeniem tego, że był cenioną postacią był uroczysty pogrzeb kompozytora, w kościele La Madleine, na który przybyło tysiące ludzi. W Paryżu w którym mieszkał, koncertował, udzielał lekcji gry i bywał na salonach, zostało po nim dużo pamiątek.


Budynek Luwru  

Paryski Luwr

Budynek LuwruLuwr jest jednym z największych muzeów na świecie. W ogromnym budynku o powierzchni około 150 tys. m2 zgromadzonych jest ponad 35 tys. dzieł sztuki dostępnych dla zwiedzających. Ciekawostką jest, że podczas jego otwarcia w 1793 roku, dużą część zbiorów stanowiły zbiory będące konfiskatą dóbr kościelnych i królewskich.

W miejscu powstania muzeum istniał pierwotnie średniowieczny zamek obronny. Z czasem, za rządów Franciszka I został on przebudowany na renesansowy pałac spełniający odtąd funkcję rezydencji królewskiej. Z inicjatywy Katarzyny Mecydejskiej połączono go nadrzeczną galerią z drugim pałacem – Tuileries (spalonym i rozebranym w roku 1871). Budowa była kontynuowana za rządów Henryka IV, Ludwika XIII i Ludwika XIV. Ten ostatni postanowił przenieść dwór do Wersalu, a pomieszczenia Luwru przekazał na ręce artystów i Akademii Królewskiej. Piramida Ieoh Ming PeiW kolejnych latach budowla była stale powiększana. W roku 1989 wzniesiono na dziedzińcu Napoleona III charakterystyczną szklaną piramidę według projektu Ieoh Ming Pei, która stała się oknem na świat podziemnych pomieszczeń a jednocześnie wejściem do muzeum. Budowa tak nowoczesnej formy architektonicznej w otoczeniu starych murów budziła liczne kontrowersje, ale już niedługo potem stała się kolejnym rozpoznawalnym i charakterystycznym obiektem na mapie współczesnego Paryża.


Wieża Eiffla  

Symbole Francji

Wieża EifflaFrancja, zwana inaczej Hexagonem z powodu kształtu swoich granic przypominającego sześciokąt, zajmuje powierzchnię 551,5 tys. km2. Ponad połowę jej powierzchni zajmują tereny nizinne (Basen Paryski, Basen Loary, Basen Akwitański) z najniższym punktem terenu w delcie Rodanu (2 m p.p.m.). Resztę terenu stanowią wzgórza i górotwory na czele z rozległym Masywem Centralnym, Ardenami, Wogezami, Jurą, Pirenejami i majestatycznymi Alpami (najwyższy punkt terenu – Mont Blanc (4807 m n.p.m.)).

Kraj podzielony jest na 22 regiony. Każdy z nich jest inny, niepowtarzalnie piękny i bogaty kulturowo. Każdy też przywołuje ma myśl inne skojarzenia, takie jak np.:

- Prowansja – cyprysy i kwitnące pola lawendy,
- Szampania – musujące wina,
- Langwedocja – piaszczyste plaże Morza Śródziemnego,
- Normandia – ostre klify, wyspa – twierdza Mont-Saint-Michel,
- Bretania – obszar najbardziej wysunięty w morze, kraina celtyckich zabytków,
- Akwitania – rejon trufli i Bordeaux,
- Lazurowe Wybrzeże – niebieskie niebo, festiwal w Cannes.