Gasper Fossati zajmujący się renowacją Hagia Sofia w latach pięćdziesiątych XIX wieku (katedra była już meczetem), podczas swych prac w 1849 roku odkrył mozaikę przedstawiającą twarz anioła – serafina. Gdy powiadomił o swym odkryciu sułtana Abdulmecida I , otrzymał polecenie ponownego zakrycia mozaiki. Przez 160 lat mozaika o wymiarach 1,5 m na 1m, przedstawiająca anioła była przykryta warstwą gipsu i tynku.
Meteory to drugie po Świętej Górze Athos najważniejsze centrum prawosławnego monastycyzmu w Grecji oraz zabytek wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Majestatyczne skalne ostańce wyrastają u podnóża gór Pindos. Według legend Bóg spoglądając na ziemię tesalską uznał, że jest to dobre miejsce dla pragnących być bliżej Niego. Na nagich szczytach skalnych, asceta dzięki dobrowolnemu poddaniu się łasce Boga staje się bardziej do Niego podobnym.
U podnóża Góry Mojżesza znajduje się klasztor. Początkowo poświęcony był Przemienieniu Pańskiemu. Jego teraźniejsza nazwa, czyli Klasztor Św. Katarzyny pochodzi od męczennicy z IV w. o tym samym imieniu. Zginęła z powodu odmowy czczenia bóstw rzymskich, a na zmianę nazwy klasztoru wpłynęło pojawienie się, na najwyższym wierzchołku góry Synaj ciała świętej. Klasztor jest znany też pod nazwą Klasztoru
Kair – po arbsku al qahira, leży nad brzegiem Nilu. To bardzo ruchliwe miasto, pełne ciasnych uliczek z zabytkowymi kamienicami w stylu neoislamskim i secesyjnym. Miasto zabytkowych cytadel, meczetów, bazarów. Miasto kontrastów. Na jego ulicach możemy spotkać najnowszej klasy mercedesa, a z drugiej ulicy możemy wyjechać furmanka zaprzęgniętą w osła. Kair przeplata nowoczesność ze starożytnością. Dwie części miasta są pospinane mostami. Kair to miasto z tysiąca i jednej nocy pełne restauracji, dyskotek, luksusowych hoteli, zabytkowych budowli oraz muzeów. Jedno z nich możemy nazwać
Będąc w Turcji, pod czas tureckiego wieczoru, punktem obowiązkowym repertuaru jest zawsze taniec wirującego derwisza. Będzie to jednak pozbawione mistycyzmu show przygotowane jedynie dla uciechy turystów. Wszystkim, którzy są zainteresowani odczuciem prawdziwej atmosfery pod czas rytualnego tańca zapraszam do Konyi, skąd to zakon wirujących derwiszy pochodzi. Jest ona położona około 100 km od Ankary, a trasa ta pokonywana samochodem zajmuje około 3h. Zakon wirujących derwiszy powstał w XII w. Jego twórcą był Calaleddin Rumi Mevlana, najwybitniejszy poeta suficki, mistyk i teolog islamu. Przydomek Mevlana został mu nadany przez jego uczniów, oznacza on „wielki mistrz”.
Góry Troodos położone w centralnej części wyspy osiągają prawie 2000 m n.p.m., najwyższy szczyt Olimp ma wysokość 1952m n.p.m. Zbudowane ze skał wulkanicznych, zasobne w złoża minerałów są największym skupiskiem ofiolitu.
Pasmo Troodos ciągnie się przez około 120 km, dlatego też na wędrówki górskimi szlakami warto poświęcić kilka dni. Po górach można poruszać się pieszo, rowerem lub konno.
Od dłuższego czasu w Hiszpanii, a dokładniej w Katalonii, trwa ostra dyskusja na temat wprowadzenia zakazu korridy. Głównymi stronami sporu są obrońcy zwierząt (Platforma Prou) i prawica (Partia Ludowa). Dla jednych to barbarzyństwo, dla drugich tradycja narodowa.
Według zwolenników wprowadzenia zakazu prawo zabrania stosowania takich tortur i zadawania cierpienia. Piki, włócznie i szpady stosowane w walce z bykiem czynią ją jeszcze bardziej okrutną i prymitywną. Podczas widowiska zwierzę traci około 5-ciu litrów krwi
Nad najdłuższą toskańską rzeką (Arno), leży piękne miasto – Florencja. Stolica krainy słynącej z bajkowych krajobrazów, może poszczycić się długą listą zabytków ściągających z całego świata tłumy turystów. I jest co podziwiać, czego potwierdzeniem jest fakt, iż całe zabytkowe centrum Florencji zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Jednym z ciekawszych miejsc godnych zobaczenia, są bulwary rzeki Arno płynącej leniwie przez wiekowe miasto. Oba brzegi spina cały szereg kamiennych mostów przerzuconych przez rzekę. Niskie, masywne, z charakterystycznymi łukami odbijającymi się w tafli wody, wyglądają niezwykle malowniczo. Perłą wśród nich jest Ponte Vecchio (Stary Most), zwany inaczej Mostem Złotników.
Czasem bywa tak, że człowiek (mający przy sobie pieniądze) otoczony sklepami przymiera głodem i najczęściej jest to jego wina. Rankiem tego dnia skończyło się nam jedzenie, z piciem również nie było najlepiej, ale towarzyszyła nam wielka nadzieja, że kiedy dojedziemy do Sintry, uzupełnimy zapasy. Najpierw jednak należy znaleźć jakiś kantor, bo Bóg jeden raczy wiedzieć, dlaczego posiadanych funtów nie wymieniliśmy na euro już w Polsce. Może dlatego, że na koniec świata nie jechaliśmy, przecież Portugalia to Europa, więc funt powinien być tam walutą znaną i obecną. Na szczęście tego dnia było w planach zwiedzanie Sintry – typowej turystycznej miejscowości, co i tak zeszło na drugi plan, bowiem podstawowym naszym celem był ów kantor.
Jedno z najmilszych skojarzeń, jakie pozostało w pamięci po wizycie w Portugalii to dolina rzeki Côa. Rzeka ta jest lewobrzeżnym dopływem rzeki Duero (portugalskie Douro) i wpada do niej w okolicach miasteczka Vila Nova de Foz Côa. To niezwykłe miejsce nie tylko ze względu na piękny krajobraz, ale przede wszystkim z powodu odkrytych tam prehistorycznych rytów naskalnych pod gołym niebem. Obok paleolitycznej sztuki naskalnej widnieją tam również młodsze, niekiedy powstałe na tej samej powierzchni skalnej, ryty z epoki brązu i żelaza. Największe z rozpoznanych stanowisk to: Canada do Inferno, Ribeira dos Piscos, Penascosa, Vale Cabroes, Quinta da Barca, Vermelhosa. Rozsiane są one na powierzchni ponad 100 km zarówno wzdłuż rzeki Côa, jak również w części doliny Duero. W 1996 roku na terenie tym utworzono Park Archeologiczny Dolina Côa z trzema stanowiskami wykopaliskowymi, udostępnionymi turystom. W 1998 roku obszar został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.
